Title : FAN
Pairing : YIFAN x CHANYEOL
Author : RUNAWAY05
Note : ต้ะ.
ในที่สุด..วันที่อู๋อี้ฝานรอคอยก็มาถึง...
มันไม่ใช่วันเกิด วันล้างแค้น
วันที่ลูกหนี้คืนเงินหรืออะไรทั้งนั้น สำหรับตัวเขา วันนี้คือวันที่ของจะมาส่ง
ชีวิตของเขาไม่เคยสั่งซื้อของแบบนี้มาก่อน สำหรับอู๋อี้ฝานผู้มีชีวิตธรรมดาไม่ได้โดดเด่นและเก็บเงินมาทั้งชีวิตเพื่อสิ่งนี้
“มีของมาส่งครับ”
ทันทีเสียงดังมาจากปลายสาย
เขาก็แทบวางมือถือปรี่ไปที่หน้าห้องทันที
ชายหนุ่มรีบจับเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย
ก่อนจะเปิดประตูให้พนักงานส่งของสองคนขนลังขนาดใหญ่เข้ามาในห้องแบบตะแคง
โดยที่อีกคนซึ่งเป็นผู้ถือเอกสารก็ส่งยิ้มมาให้อย่างเป็นมิตร
“สวัสดีครับคุณอู๋
ขอบคุณที่ไว้วางใจสินค้าจากทางเรานะครับ กรุณาเซ็นต์ซื่อรับตรงนี้ด้วยนะครับ”
“อ่า..ครับ”อี้ฝานรับใบเอกสารมาเซ็นก่อนที่พนักงานคนนั้นจะดึงแผ่นจริงกลับมาให้พร้อมกับเอาแผ่นสำเนาไป
“สินค้าควรชาร์จแบตเตอรี่ยี่สิบสี่ชั่วโมงก่อนใช้งาน
หากมีปัญหาสามารถโพสต์ถามได้ที่เว็บบอร์ด
หากเร่งด่วนสามารถติดต่อได้ที่เบอร์ด่วนของบริษัทนะครับ คิมจงแดยินดีรับใช้ครับ”
“ขะ..ขอบคุณครับ”
“มีความสุขกับสินค้าของเรานะครับ สวัสดีครับ”กล่าวรวบรัดพร้อมกับพนักงานส่งของทั้งสามซึ่งอยู่ในเครื่องแบบชุดหมีสีเหลืองก็ปิดประตูจากไป
อี้ฝานมองตามตาปริบๆอยู่ครู่ก่อนจะกดล็อคแล้วหันกลับมาที่กล่องขนาดใหญ่นั่น...
จากนี้ไปเขาจะไม่อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว...
“CY9207 เป็นหุ่นยนต์รุ่นล่าสุดที่ผลิตโดยบริษัทเอ็กโซ
บียอนเทคโนโลยี... อืม..ช่างมันแล้วกัน แล้วทำอะไรได้บ้างเนี่ย...”
อี้ฝานว่าขณะที่นั่งอยู่ข้างเตียงนอนของตนเอง
ซึ่งบนเตียงของเขานั้นปรากฏร่างเด็กหนุ่มสูงราวๆหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร
เส้นผมสีดำธรรมชาติ ตอนนี้กำลังนอนหลับตาพริ้มโดยสวมชุดนอนที่อี้ฝานแต่งให้
(แม้จะเขินอายนิดหน่อยที่เห็นสรีระแบบโจ่งแจ้ง แต่เขาก็ถือว่าเป็นเพราะบริษัททำรายละเอียดออกมาดี)
เด็กหนุ่มที่กำลังนอนหลับฝันหวานนั้นอาจจะเหมือนมนุษย์ทั่วไปหากไม่ได้มีสายชาร์จต่อพ่วงกับไฟในห้องของเขา
อี้ฝานลองเอานิ้วจิ้มๆหลังมืออีกคน ก็พบกับซิลิโคนแบบพิเศษที่นิ่มราวผิวจริง
รายละเอียดของกระดูกและเส้นเลือดจางๆนั้นเหมือนมนุษย์ไม่ผิดเพี้ยน
ทำให้เขาภูมิใจนิดๆที่อย่างน้อยก็คุ้มกับที่เสียเงินไป
ในปีศตวรรษที่สามสิบนั้นการซื้อขายหุ่นยนต์ถือว่าเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ
เนื่องจากมนุษย์ชาติได้มีการเปลี่ยนแปลงระบบตัวเอง หลังจากที่นักสำรวจได้ค้นพบดาวดวงใหม่ที่สามารถอาศัยได้ไม่ต่างจากโลกมนุษย์
ก็มีประชากรหลายล้านคนได้ลงชื่อเพื่อย้ายถิ่นฐานที่อยู่
มนุษย์ต่างอยู่โดดเดี่ยวกันมากขึ้น ยินดีที่จะอยู่แบบไม่ผูกพันกับสิ่งใด
แต่เมื่อประชากรประเทศต่างๆย้ายไปยังดาวดวงใหม่เรื่อยๆ ประชากรที่ยังคงอาศัยอยู่บนดาวโลกก็เริ่มน้อยลงจนเบาบาง
ไม่มีการปล้นสะดม ไม่มีการขัดแย้ง แต่ก็ไม่มีความเมตตากับสิ่งที่ไม่รู้จัก
ความเย็นชาของมนุษย์ทำให้กำเนิดหุ่นยนต์ขึ้นเพื่อไม่ให้มนุษย์โดดเดี่ยวจนหมดสิ้นความศรัทธาในชีวิต
มีตั้งแต่เป็นหุ่นกระป๋องเดินไปเดินมา
จนกระทั่งเป็นการรวมผสมระหว่างหุ่นยนต์กับตุ๊กตายางเกรดสูงจนออกมาเป็นหุ่นยนต์ตัวที่นอนอยู่บนเตียงของเขาตอนนี้
“ชาร์จยี่สิบสี่ชั่วโมงคงยังไม่ตื่นละมั้ง
ออกไปซื้อเสื้อผ้าดีกว่า”อี้ฝานพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะคว้ากระเป๋าเงินลุกขึ้น
อี้ฝานทำงานเกี่ยวกับการวิจัยสิ่งของในโลกมนุษย์
เพื่อทำรายละเอียดต้นแบบไปยังโลกใหม่ให้พัฒนาสิ่งของได้เท่าเทียมกับโลกเดิมที่มนุษย์เคยอาศัยอยู่
ซึ่งแบ่งเป็นทีมออกสำรวจกับทีมทำข้อมูล อี้ฝานอยู่ตัวคนเดียวมาเกือบสามสิบปี
พ่อแม่ของเขาเสียไประหว่างออกสำรวจ เขาถูกเลี้ยงดูโดยศูนย์พัฒนามนุษย์ชาติโลก
เติบโตและทำงานให้กับองค์กรมาทั้งชีวิต
ตัวเขาจึงไม่ได้สัมผัสช่วงเวลาใดใดอย่างเต็มที่ อาจจะไม่ต่างอะไรกับหุ่นยนต์เพียงแค่เขาหายใจได้เท่านั้น
“สวัสดีครับ
ต้องการเสื้อผ้าแบบไหนดีครับ”เสียงทักทายของพนักงานร้านเสื้อผ้าที่อี้ฝานไปซื้อประจำดังขึ้น
ปรากฏเป็นร่างเล็กใบหน้าหวานหยด ขนตายาวเป็นแพไม่มีที่ติกำลังขยับยิ้มมาให้ทันทีที่ชายหนุ่มเปิดประตูร้านเข้ามา
“อ่า..เสื้อกับกางเกงของเด็กผู้ชายอายุยี่สิบ
ชุดลำลองสองชุด ชุดสุภาพสองชุด ชุดทางการหนึ่ง โค้ทยาวหนึ่งตัว ขอโทนอุ่นกับเย็น
รูปร่างสูงสักร้อยแปดสิบถึงร้อยแปดสิบห้า มวลร่างกายประมาณสิบเก้า”
“ค่อนข้างผอมนะครับ คำนวณสรีระเรียบร้อย ใช่ที่ลูกค้าต้องการรึเปล่าครับ”รูปภาพบนหน้าจอแคชเชียร์ปรากฏรูปร่างหุ่นแบบคร่าวๆ
และอี้ฝานก็พยักหน้าเล็กน้อย
“ประมาณนี้เลย”
“เดี๋ยวผมจะคุมไม่ให้ไซส์ลบห้าบวกห้านะครับ
กรุณารอสักครู่”พนักงานคนนั้นเดินสาวเท้าไปเลือกเสื้อผ้าให้
ซึ่งแทบดูไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายคือหุ่นยนต์
และร้านนี้ก็เป็นร้านของรุ่นน้องซึ่งทำงานวิจัยอยู่ด้วยกัน
เพียงแต่รุ่นน้องคนนี้มีครอบครัวพ่อแม่
จึงได้ซื้อหุ่นยนต์มาช่วยทำงานและดูแลครอบครัวช่วยตนเองส่วนหนึ่ง
ซึ่งอี้ฝานก็รู้สึกสนใจเลยถามแหล่งที่มาจนได้หุ่นยนต์ไปนอนชาร์จไฟที่ห้องนั่นแหล่ะ
“เรียบร้อยครับ ทั้งหมดหนึ่งหมื่นหกร้อยเหรียญ หากไม่พอใจสินค้าสามารถเปลี่ยนคืนภายในเจ็ดสิบสองชั่วโมง
ไม่รับสินค้าที่แกะป้ายและไม่มีใบเสร็จนะครับ ไม่ทราบชำระเงินสดหรือบัตรครับ”ใบหน้าหวานนั้นเอียงลงเล็กน้อยอย่างน่ารัก
ดวงตาสวยราวกับกวางจดจ้องที่อี้ฝานที่หยิบบัตรออกมาส่งให้ “ชำระเรียบร้อย
กรุณารอใบเสร็จสักครู่ครับ”
“...”อี้ฝานพยักหน้าก่อนจะรับถุงเสื้อผ้าและใบเสร็จกลับมา
เขาแวะซื้ออาหารกักตุนให้ตัวเองเล็กน้อยแล้วจึงเดินทางกลับห้องพัก ชายหนุ่มไขกุญแจเข้าห้องก่อนจะยืนตะลึงจนของแทบหลุดมือ
เมื่อร่างที่นอนอยู่ก่อนเขาออกมานั้นกำลังนั่งอยู่บนเตียง
อี้ฝานรีบปิดประตูวางข้าวของ แล้วค่อยๆเดินเข้าไปหาสิ่งที่เริ่มจะมีชีวิตโดยที่เสียบตัวชาร์จต่อปลั๊กอยู่
“...”ใบหน้านั้นหันกลับมามองด้วยดวงตาว่างเปล่า
ตรงหน้าของอี้ฝานเป็นเด็กหนุ่มอายุราวๆยี่สิบปี ดวงตาสองชั้นกลมสวยปลายแหลมชี้ขึ้นเล็กน้อย
ขนตาไม่สั้นไม่ยาว จมูกโด่งได้รูปรับโครงสร้างใบหน้า ริมฝีปากอิ่มเอิบสีชมพูซีดๆ
ใบหูที่คล้ายๆเอลฟ์นิดหน่อย (เขารีเควสเองตอนสั่งทำ)
เส้นผมบ็อบสั้นกำลังเอียงหน้ามองเขาเหมือนกับเขาเป็นสิ่งของ
“อ่า...ทำไมลุกขึ้นมาแบบนี้นะ
ต้องชาร์จยี่สิบสี่ชั่วโมงนี่นา... อ่า..ป้อนข้อมูลสินะ”อี้ฝานรีบกลับไปที่ลัง
รื้อเอาอุปกรณ์ที่แถมๆมาในถุงและชายหนุ่มยังไม่ทันได้แจกแจงดูกับหนังสือคู่มือหนึ่งเล่ม
ชายหนุ่มอ่านคู่มือเล็กน้อยก่อนจะหยิบเครื่องสำหรับตั้งค่าต่อสายเสียบเข้า..
เข้าตรงไหน ชายหนุ่มวุ่นวายหาอยู่พักก่อนจะกดปุ่มเช็คข้อมูลจนมีเสียงดังขึ้น
“Check data”
ทันใดนั้นที่ข้างขมับขวาก็เป็นช่องเปิดพร้อมสำหรับเสียบสายข้อมูล
อี้ฝานเชื่อต่อเครื่องกับตัวหุ่นยนต์พร้อมกับข้อมูลที่ปรากฏขึ้นในจอขนาดเท่าโทรศัพท์มือถือยุคศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด
“อ่า...การใช้งานสำหรับ...มีครอบครัว พี่น้อง ลูกน้อง
คนรัก...”อี้ฝานแตะนิ้วกับริมฝีปาก “ข้ามไปก่อนดีกว่า นิสัยเหรอ?...”อี้ฝานตกแต่งนิสัยและความสนใจรวมทั้งรายละเอียดของหุ่นยนต์ที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆลำพังไปเรื่อยๆ
“ชื่อ...ชื่ออะไรดี...”
อี้ฝานแววตาไม่มั่นใจเล็กน้อย เพราะสภาพประเทศของเขานั้นเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงมวลโลกทำให้ประเทศจีนและเกาหลีเคลื่อนเข้าชนกัน
ส่วนญี่ปุ่นไหลลงติดด้านล่างของเกาหลีใต้ ดังนั้นพื้นที่แผ่นนี้เหมือนรวมสามเชื้อชาติไว้ในแผ่นดินเดียวกัน
ความหลากหลายของเชื้อชาติทำให้เป็นเรื่องลำบากเวลาตั้งชื่อ
เขาหยิบใบเสร็จมามองอีกทีก่อนจะจิ้มตัวอักษรลงไป
“ปาร์ค ชานยอล โอเค...อ้าว”ชายหนุ่มกดตกลงแต่กลับไม่เป็นผลสำเร็จเพราะข้ามการติดตั้งข้อมูลชุดแรก
หน้าจอเลื่อนดีดขึ้นไปยังคำถามชุดแรกให้อี้ฝานพิจารณาอีกครั้ง
ให้เป็นครอบครัวเขาก็ไม่แน่ใจว่าจะให้ชานยอลเป็นลูกชายมันถูกต้องหรือเปล่า
พี่น้องก็เช่นกัน ส่วนลูกน้องอี้ฝานเคยเห็นหุ่นยนต์ร้านเสื้อผ้าที่เคยติดตั้งโปรแกรมนี้อยู่แรกๆ
มักจะบริการไปตามหน้าที่ ไม่สั่งไม่ทำ หรือเขาต้องเลือกข้อที่เคยโดนแนะนำมาตอนตัดสินใจว่าจะซื้อและไปปรึกษานะ...
อู๋อี้ฝานชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะเหลือบเห็นว่าเวลาสำหรับตั้งค่าจะหมด หากเวลาหมดก็ต้องรอชาร์จไปอีกสามวันซึ่งมันก็นานไป
อู๋อี้ฝานเลือกหน้าที่สำหรับคนรัก...และไม่นานหุ่นยนต์ตัวนั้นก็รับข้อมูลพร้อมกับล้มลงนอนหลับไปอีกครั้ง...
อาจเป็นเพราะอี้ฝานใช้ชีวิตกับหุ่นยนต์กระป๋องมามากเกินไปเลยไม่ชินกับหุ่นยนต์เสมือนมนุษย์
เขาหอบผ้าหอบผ่อนไปนอนที่โซฟาเมื่อคืนหลังจากทำงานประจำเสร็จเรียบร้อย
ชายหนุ่มตื่นหกโมงสามสิบตามนาฬิกาชีวิตก่อนจะลุกไปล้างหน้าแปรงฟันและชงกาแฟ และนั่งมองเด็กหนุ่มที่ยังนอนหลับใหลอยู่บนเตียง พร้อมกับเลขเวลาชาร์จที่ยังไม่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมง
เมื่อช่วงสายของวันมาถึง ดวงตาสวยนั้นก็ค่อยๆลืมขึ้น ซึ่งเป็นแววตาที่มีชีวิตกว่าเมื่อวาน แก้วตาสีช็อคโกแลตกลอกไปรอบๆก่อนจะหยุดมองอี้ฝานที่นั่งมองอย่างตื่นเต้น
ดวงตาสวยนั้นกระพริบช้าๆ พร้อมกับน้ำเสียงห้าวทุ้มแบบเด็กผู้ชายก็ดังขึ้น
“สวัสดีครับ”
“อ่า..สวัสดี”
“ช..ชาน..ชยอ...ชาน..ชะ...”ปากอิ่มนั้นกำลังขยับเพื่อทำการเรียนรู้การออกเสียงที่ถูกติดตั้งโดยผู้ใช้
ดวงตาสวยนั้นกะพริบอย่างฉงนตัวเองจนอี้ฝานอดขำไมได้เช่นกัน “ชะ.ชยอ..ชัล..ชัน...ชาน..ชานยอล...ชาน..ยอล”
“ใช่ ชานยอล แปลว่าชีวิตที่มีพลัง...”อี้ฝานยิ้ม “ฉันชื่ออู๋อี้ฝาน...”
“อะ...อู..ฟัน...”ปากนั้นขยับตามเงอะงะราวกับเด็กน้อยจนชายหนุ่มแย้มริมฝีปาก
“อู๋-อี้-ฝาน”
“อุ...อิ...ฟัน”
“อู๋...อี้...ฝาน...”
“อู๋...อี้...ฝาน”ดวงตาสวยนั้นหรี่หยี่ลงพร้อมรอยยิ้ม
“อู๋อี้ฝาน...คุณ...ฝาน...”
“ว่าไง”
“คุณฝาน”แม้จะเป็นน้ำเสียงเด็กหนุ่มที่ไม่ได้อ่อนหวานเหมือนเสียงของอิสตรี
แต่อี้ฝานกลับรู้สึกได้ว่าในกระแสเสียงนั้นช่างบริสุทธิ์ จู่ๆเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้
จึงเอ่ยถามอีกคน
“นี่ต้องสอบอาบน้ำมั้ยเนี่ย”
“ไม่ครับ...การใช้ชีวิตเสมือนมนุษย์เป็นโปรแกรมเบื้องต้นของพวกเราอยู่แล้ว
ที่ชานยอลต้องรู้เพิ่มเติมคือชื่อเฉพาะที่ชานยอลออกเสียงไม่ได้เท่านั้น”เจ้าตัวตอบปร๋อและชายหนุ่มก็พยักหน้าช้าๆ
“กินอาหารได้มั้ย?”
ชานยอลยิ้มแล้วสั่นศีรษะ “ระบบยังไม่พัฒนาถึงจุดนี้..เพราะสิ่งที่เราทานเข้าไปไม่ใช่พลังงานและดูดซึมไม่ได้
ผู้สร้างกำลังพัฒนาให้กินได้ตามปกติ แต่การขับถ่ายจะไม่แปรรูป นั่นคือถ้าชานยอลกินอะไรเข้าไปสิ่งที่ออกมาจะเป็นแบบนั้น
ไม่ใช่กากอาหาร แต่การพัฒนาต้องรออีกสองสามปี พอถึงตอนนั้นคุณฝานสามารถส่งชานยอลกลับเพื่ออัพเกรดได้ครับ”
“อ่า...เข้าใจแล้ว
ฉันจะได้ไม่เผลอเอาอะไรให้นายกิน”อี้ฝานพยักหน้าช้าๆ “อาบน้ำเถอะ
ข้าวของนายฉันจัดไว้ให้ที่ตู้สีขาวหน้าห้องน้ำ ทางนั้น”
“ครับ”ชานยอลยิ้มพลางพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้น
รูปร่างสูงโปร่งนั่นทำให้อี้ฝานต้องถามตัวเองว่าคิดดีแล้วหรือไม่ที่ตั้งโปรแกรมคนรักให้อีกฝ่าย
แต่ก็ดีที่ไม่ได้หน้ามืดมาจูบมาปล้ำเหมือนที่จินตนาการไว้ละนะ
อี้ฝานเดินไปปิ้งขนมปังเป็นมื้อเช้า ทาเนยถั่วอย่างง่ายๆก่อนจะเริ่มทำงาน
โดยไม่นานชานยอลก็ออกมาและเริ่มทำหน้าที่ของตัวเองโดยอัตโนมัติ
เจ้าตัวเริ่มกวาดห้อง ถูห้อง ล้างจาน ทำความสะอาดก๊อกแก๊กไปตามเรื่อง
ซึ่งอี้ฝานเองหลังจากที่อยู่เงียบๆมาตลอดพอมีคนมาทำงานไปมาก็ไม่ค่อยคุ้นชิน
แต่ชายหนุ่มก็พยายามเอาสมาธิจดจ่อไว้กับงาน
“คุณฝาน..หิวรึยังครับ”เสียงอีกคนเอ่ยถามพร้อมกับเข้ามากอดคอเขาหลวมๆจากด้านหลังทำให้อี้ฝานชะงักงานในมือ
ชายหนุ่มเอียงหน้าไปมองชานยอลที่มองจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่นั้นก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“อุณหภูมิสามสิบแปดองศา เหมือนจะมีไข้เล็กน้อย
อาจเป็นเพราะพักผ่อนไม่พอ”ฝ่ามือนั้นแตะลงกับหน้าผากของอี้ฝานพร้อมกับนิ้วอีกข้างที่แตะชีพจรตรงบริเวณต้นคอ
“ชีพจรปกติ ควรปรับแสงจากจอลงและทานอาหาร
พักผ่อนประมาณสองชั่วโมงแล้วค่อยทำงานอีกรั้งนะครับ
หากทำงานติดต่อกันแบบนี้อาจจะสายตาเสียได้”
“อ่า..แต่งานฉัน...”
“ชานยอลแนะนำว่าให้เป็นเดี๋ยวนี้ครับ”เสียงของชานยอลเรียบเสียจนอี้ฝานได้แต่พยักหน้ายอมรับรวมทั้งปิดหน้าจอลง
“คุณฝานควรทานอาหารที่มีเบต้าแคโรทีนและวิตามินเอ ชานยอลแนะนำเป็นสตูเนื้อแบบรวมผัก
แต่ตอนนี้เหมือนของในตู้เย็นจะไม่พอนะครับ”
“ฉันนอนสักงีบแล้วเราไป..เอ่อ..ซื้อของกันก็ได้”อี้ฝานว่าขึ้นและชานยอลก็พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม
“ตกลงครับ...ชานยอลก็จะนอนด้วยนะ”
“อืม...”ชายหนุ่มรับคำ
พร้อมกับมองหุ่นยนต์เสมือนมนุษย์ที่ขึ้นไปนั่งบนเตียง ชานยอลสวมเสื้อลำลองแขนยาวกับกางเกงขาสั้น
ท่อนขาเล็กยาวชันขึ้นกอดเข่านั่งรออี้ฝานจนเขานึกอะไรขึ้นมาได้บางอย่างที่ไม่น่าจะลืม
ซวยละ...ลืมซื้อกางเกงในให้...
หลังจากที่อี้ฝานนอนพักกลางวันและถูกปลุกหลังจากผ่านไปสองชั่วโมง
เขาก็แต่งตัวออกมากับชานยอลที่มองบรรยากาศโดยรอบ และเพื่อไม่ให้หลง
(ความคิดส่วนตัวของอี้ฝานเอง) เขาจึงกุมมือของชานยอลเอาไว้ เผื่อมีอะไรจะได้ดึงกลับมาได้
เขาเดินทางไปที่ซูเปอร์ที่อยู่ไม่ไกลนัก
และปล่อยให้โปรแกรมโภชนาการของชานยอลทำงานหลังจากตรวจสภาพร่างกายของเขาผ่านอุณหภูมิและชีพจรไป
อี้ฝานมีหน้าที่เดินตามและจ่ายเงินตอนที่ชานยอลหันมามองตาปริบๆเมื่อถึงคิวชำระเงินกับหุ่นยนต์กระป๋องแคชเชียร์
บางทีอี้ฝานก็คิดว่าเมืองนี้มีหุ่นยนต์เยอะเกินไปจนมนุษย์อย่างเขาดูคล้ายตัวประหลาด
“อากาศวันนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
อีกหนึ่งสัปดาห์จะมีพายุฝนฟ้าคะนอง ชานยอลแนะนำให้คุณฝานเตรียมเสื้อกันฝนและร่มไว้หากเดินทางไปข้างนอก
และกักตุนอาหารไว้ก่อนวันอาทิตย์นี้ครับ”ชานยอลมองอีกฝ่ายที่เงยหน้ามองก้อนเมฆก่อนจะพูดออกมาทั้งที่แดดร้อนเปรี้ยง
แต่อี้ฝานก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาไม่รู้จะพูดหรือแสดงความเห็นอะไรออกไปมากกว่า
ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นหุ่นยนต์ แต่ความสามารถในการปรับตัวกลับดีเยี่ยมกว่าตัวเขาซึ่งเป็นมนุษย์แท้ๆ
เมื่อกลับมาที่ห้อง
อี้ฝานก็ได้เวลาทำงานและปล่อยให้ชานยอลทำหน้าที่ดูแลอาหาร
บางทีเขาก็รู้สึกว่าเหมือนตัวเองแต่งงานแล้วขึ้นมาแปลกๆ
เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้คืออะไรนัก อาจเป็นความรู้สึกไม่คุ้นชินกับการมีคนมาเพิ่มหนึ่งคนในห้องก็เป็นได้เขาทำงานได้สักพักก็ทานมื้อเย็นโดยมีชานยอลนั่งดูว่ารสชาติอาหารเป็นยังไง
ชานยอลยังไม่สามารถกินอะไรได้ ปากของชานยอลไม่สามารถรับอาหารหรือของเหลวจำนวนมากเพราะจะทำให้ระบบภายในเสีย
“อร่อยมั้ยครับ?”
“ก่อนนายมาฉันก็กินแต่อาหารกระป๋อง..กินแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”อี้ฝานขยับยิ้มโดยที่พ่อครัวก็นั่งเอามือสองข้างเท้าคางมองอย่างมีความสุข
“ไม่หิวเหรอ?”
“ชานยอลไม่มีโปรแกรมนั้นครับ”
“ฉันติดตั้งเพิ่มได้มั้ย?”
“ไม่ได้ครับ”ดวงตาที่หรี่ยิ้มนั้นนิ่งเรียบขึ้นมา
“ชานยอลแนะนำคุณฝานอย่าติดตั้งระบบเกินกว่าพื้นฐานจิตสำนึกของมนุษย์ทั่วไปจะดีกว่าครับ
อีกอย่าง หากมีการติดตั้งข้อมูลสำหรับก่อการร้าย
ชานยอลจะระเบิดตัวเองภายในสามนาทีและส่งข้อมูลเข้าทางสำนักงานใหญ่เพื่อจับกุมคุณฝานได้นะ”
“เฮ้...แค่ให้นายหิวได้เนี่ยนะ”
“เพราะความหิวของมนุษย์ไม่ใช่เหรอครับ...ทำให้ความต้องการไม่มีที่สิ้นสุด”คำพูดของชานยอลทำให้อี้ฝานนิ่งไปครู่ใหญ่ๆ
สุดท้ายก็พยักหน้ายอมรับแต่โดยดี ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาทานข้าวต่อ
จนรู้สึกถึงสัมผัสนุ่มๆแตะลงที่มุมปาก “ข้าวติดปากคุณฝาน”
“อ่า...”เขาครางรับเล็กน้อย จู่ๆก็เขินเหมือนกันนะมีคนเอามือมาจิ้มปากแบบนี้
และไม่นานนักชานยอลก็ส่งสียงขึ้นมาอีกครั้งขณะมองดูเม็ดขาวที่ติดปากของอี้ฝานอยู่ที่ปลายนิ้วตน
“ข้าวเป็นเมล็ดของพืชในสกุลข้าวที่พบมากในเอเชีย
ชื่อวิทยาศาสตร์: Oryza
sativa เมล็ดข้าวประกอบด้วยแป้งอมิโลส ประมาณร้อยละสิบห้าถึงสามสิบ...”
“...”
บางทีชานยอลก็ทำให้เขารู้สึกโง่ขึ้นมาเหมือนกันแฮะ....
***********
#aphbKY
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น