JUST YOU 1/2

Title : JUST YOU

Pairing : KRIS x CHANYEOL

Note : นอร์มอลกันมั่ง

คฤหาสน์หลังใหญ่กลางย่านคนรวยในกรุงโซลตอนนี้เหมือนกำลังพบปัญหาหนัก หลังจากเหล่าคนรับใช้ในบ้านต้องอ้าปากค้างเมื่อตู้รองเท้าตัวตู้ทำด้วยไม้อย่างดีทาสีงาช้าง ด้านบานเปิดทำจากกระจกนิรภัยกำลังถูกช่างขนย้ายเข้ามาอย่างระมัดระวัง ไม่นับกับกล่องรองเท้าจำนวนสิบๆคู่ที่ถูกขนย้ายไล่ตามกันไปที่ชั้นสอง ซึ่งเหล่าแม่บ้านก็ได้แต่มองด้วยท่าทีงุนงงโกลาหล จนกระทั่งสาวสวยเดินเข้ามาในบ้าน

“คุณชานยอลคะ...นี่มันอะไรกันคะเนี่ย”

“ทำไมคะแม่บ้านลี ฉันแค่ไปซื้อรองเท้า แล้วก็คิดว่ามันคงไม่พอเก็บแน่ ฉันก็เลยซื้อตู้มาด้วย”หญิงสาวผมยาว ใบหน้าหวาน ดวงตากลม ริมฝีปากอิ่มรูปร่างสูงเพรียวที่สวมเดรสคอเต่าสีครีมแขนกุดทับด้วยเสื้อเบลเซอร์สีเข้มเอ่ยถามอย่างไม่ยี่หระ

“ถ้าคุณท่านรู้เรื่องนี้”

“ก็รู้ไปสิ”กล่าวราวไม่รู้สึกรู้สาก่อนจะเดินไปสั่งพวกพนักงานให้ดูแลข้าวของตนเองอย่างดี ใบหน้าสวยที่ขมวดนิดๆตลอดเวลานั้นขมวดไปกว่าเดิมเมื่อสุดท้ายก็มีพ่อบ้านเดินมากล่าวอย่างนุ่มนวล

“คุณหนูครับ..คุณท่านขอพบคุณหนูที่ห้องทำงานครับ”

“พระเจ้า”

ชายหนุ่มที่กำลังนั่งทำงานอยู่ในบริษัทถึงกับยกมือตบหน้าผากเมื่อใบบิลรายการซื้อของถูกส่งกลับมาหาเจ้าตัวหลังจากที่ทำให้เรื่องกับธนาคารว่าถ้ามีการใช้จ่ายใดใดจากบัตรเครดิตสีชมพูหวานใบนั้น ให้ทำสำเนากลับมาให้ตน ใบหน้าคมกระเดียดไปทางลูกครึ่ง ตัดผมรองทรงสีดำสนิท สวมเชิ้ตสีน้ำเงินอ่อนหมุนเก้าอี้ทำงานไปมาอย่างพลอยร้อนใจตามทันทีที่ได้เห็นลิสต์ข้าวของจากหญิงสาวที่ซื้อไปในวันนี้

“เลขาคิม ตอนนี้ของไปถึงบ้านแล้วเหรอ?”

“ใช่ครับคุณคริส ตอนนี้ของถูกจัดส่งไปที่คฤหาสน์คุณปาร์คเรียบร้อยแล้ว”คิมจงแดตอบด้วยรอยยิ้มน้อยๆ แม้จะเป็นเพียงการยิ้มประโลมไม่ให้เจ้านายเหลือกตาดำขึ้นไปถึงหลังตามากกว่านี้ก็ตามที

“น้ำหอมสิบเอ็ดขวด ชุดเครื่องอาบน้ำ ยาทาเล็บเซ็ตใหญ่ เดี๋ยวนะ.. ตู้เก็บรองเท้า รองเท้าสามสิบคู่ แค่จิมมี่ชูก็สิบสองคู่ไปแล้ว แบรนด์นี้เธอซื้อไปแล้วนี่”

“ใช่ครับ ครั้งล่าสุดที่ซื้อคือวันที่ยี่สิบเจ็ดเดือนที่ผ่านมา คู่หนึ่งก็ตกประมาณหนึ่งล้านสามแสนเจ็ดหมื่นวอน”

“แล้วขนมาสิบกว่าคู่เนี่ยนะ...คุณท่านเป็นลมแน่”ชายหนุ่มพึมพำ ในขณะที่จงแดก็ค้อมศีรษะพร้อมกับกดรับสายเล็กน้อยก่อนจะกดวาง

“ตอนนี้คุณท่านเรียกคุณหนูเข้าไปหาแล้วครับ”

“ให้ตาย ออกรถให้ผมเดี๋ยวนี้เลย ผมต้องรีบกลับแล้วล่ะ”ชายหนุ่มกระวีกระวาดลุกขึ้นเมื่อพบว่าไม่มีงานด่วน รูปร่างสูงสง่าทั้งไหล่กว้างและช่วงขายาว บวกกับใบหน้าที่ดูดีทำให้คริสอู๋เป็นชายหนุ่มที่น่าจับตามองในสังคม เจ้าตัวทำหน้าที่เป็นผู้บริหารให้กับบริษัทใหญ่ที่ดูแลกิจการต่างๆในเครือของตระกูลปาร์ค ... ตระกูลที่มีลูกสาวคนเดียวแถมยังจบมาก็ไม่ทำงาน ช็อปปิ้งเผาสมบัติคุณท่านให้มีปากเสียงไม่เว้นแต่ละวัน เธอคนนั้นชื่อปาร์คชานยอล...

และแน่นอนว่าคนจะต้องสงสัยว่าตระกูลที่มีลูกสาวคนเดียวเขามาจัดการอะไรได้อย่างไร... คริสนั้นเหมือนเป็นเด็กรับใช้ที่คฤหาสน์มาแต่เกิด และถูกภรรยาคุณท่านส่งเสียให้ร่ำเรียนจนหล่อนได้ตายไป และคุณท่านก็ส่งเสียชายหนุ่มจนจบเพื่อฝากกิจการให้ดูแลแทนลูกสาวที่ดูไม่ชอบงานด้านนี้ ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกที่คุณหนูคนนั้นจะชังน้ำหน้าเขาตั้งแต่นั้นมา และเหมือนจะชังหนักเมื่อคุณท่านออกปากจะให้เขาและหล่อนแต่งงานกัน ทุกๆวันคุณหนูชานยอลจึงได้แต่ก่อเรื่องให้มีปากเสียงกับคุณท่านอยู่เรื่อยๆ

“คุณคริส กลับมาแล้วเหรอคะ ตอนนี้กำลังแย่เลยค่ะ”หัวหน้าแม่บ้านรีบพูดละล่ำละลักเมื่อชายหนุ่มสาวเท้าเข้ามาด้านใน ดวงตาคมเขม่นลงนิดหน่อยพลันออกปากถาม

“ด้านบนใช่มั้ยครับแม่บ้านลี”

“ค่ะ รีบไปห้ามทีเถอะค่ะ”คริสกึ่งเดินกึ่งวิ่งขึ้นไปด้านบน แต่เหมือนจะช้าไปเมื่อพบว่าชานยอลกำลังเอาหลังพิงประตูห้องทำงานของคุณท่าน ดวงตากลมโตตอนนี้กำลังแดงและฉ่ำด้วยน้ำตา เธอมองมาที่คริสอย่างแค้นเคืองพลันขยับริมฝีปาก

“มาทำไม”

“คุณหนู..”ชายหนุ่มเอ่ยเรียกอย่างอ่อนใจ “ผมได้รับบิลจากธนาคารแล้วนะครับ”

“ไม่ต้องมายุ่ง!”เธอขึ้นเสียง “เป็นแค่ลูกคนใช้คิดจะสั่งสอนฉันเหรอ อู๋อี้ฝาน”

“ผม..ไม่ได้สั่งสอนคุณ ผมแค่บอกว่าผมได้...”

“ฉันไม่อยากฟัง!!”หล่อนตวาดก่อนจะผลุนผลันออกไป ทิ้งให้คริสมองตามอย่างเหนื่อยใจไม่แพ้กัน แม้จะเรียกชื่อเต็มของเขา แต่ก็เป็นชื่อเต็มที่เต็มไปด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด สายตาของเขามองไปที่ประตูห้องของเจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้ ก่อนจะเคาะประตูสองสามครั้งแล้วเปิดออกเมื่อด้านในอนุญาต

“ลูกสาวฉันก่อเรื่องอีกแล้ว”คุณท่านออกปากเนิบนาบในขณะที่คริสก็ก้มศีรษะเล็กน้อย “บททะเลาะก็เดิมๆ... เรื่องที่ฉันให้เธอดูแลกิจการแทนเขา”

“ถ้าเช่นนั้น...ให้คุณหนูทำหน้าที่ตรงนี้...”คริสเอ่ย แต่คุณท่านก็สั่นศีรษะ

“แค่อารมณ์ยังควบคุมไม่ได้เลย นิสัยเป็นเด็กอย่างนั้นจะไปดูแลกิจการใหญ่ๆได้ยังไง”

“...”

“เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้ว ไม่ต้องห่วงฉันหรอก”คุณท่านเอนตัวสบายๆพร้อมกับผู้ดูแลที่เข้าปรับเก้าอี้ “ยังฝากบอกแม่บ้านลีทีว่าเย็นนี้ฉันอยากกินไก่ตุ๋นโสม”

“ครับ...”เมื่อคำพูดเชิงตัดบทของเจ้าของบ้านดังขึ้น คริสก็ได้แต่รับคำเสียงอ่อนก่อนจะเดินออกมา ปัญหาพ่อลูกที่ไม่เข้าหน้ากันนั้นช่างเป็นปัญหาที่แก้ยากเกินคน(นอก)อย่างเขาจะแก้ไหว ร่างสูงสง่าของคริสลงมาชั้นล่าง บอกแม่บ้านไปตามคำสั่ง ก่อนจะกลับเรือนคนใช้ที่ชายหนุ่มพักอยู่เสมอมา แม้จะได้ตำแหน่งใหญ่ในบริษัทไม่ต่างกับทายาท

คริสจำไม่ได้แล้วว่าพ่อของเขาเป็นใคร เขาจำได้เพียงว่าแม่ของเขาเป็นคนใช้ของบ้านนี้ อุ้มท้องมาขอใบบุญภรรยาคุณท่านตั้งแต่เขายังไม่คลอด เขาจึงได้แต่เจียมตัวเสมอมาว่าตนเองอยู่ในฐานะไหน ในวัยเด็กเรียกได้ว่าเขาโตมากับปาร์คชานยอล ลูกสาวคนเดียวของตระกูล เขายังจำภาพเด็กหญิงสวมชุดสีหวานแหวววิ่งตามเขาได้อยู่เลย จนกระทั่งชานยอลไปเรียนต่อกับทางญาติที่ต่างระเทศจนกลับมา ตัวเขาเองก็ถูกส่งเสียเลี้ยงดู อบรมบ่มวิชาจนสามารถทำงานแทนคุณท่านได้ แต่กลับกลายเป็นว่าถูกลูกสาวผู้มีพระคุณเกลียดชังเพราะคิดว่าเขามาแย่งสมบัติ ซึ่งสาบานได้เลยว่าเขาไม่แตะต้องแม้แต่ในความคิด เขารับเงินเดือนเหมือนพนักงานทั่วไปตามคำขอของตัวเขา ทั้งที่คุณท่านบอกว่าจะปันผลรายได้ให้คริสเหมือนผู้ดูแลทั่วไป

ชายหนุ่มเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวสีเข้ม ทำความสะอาดห้องเล็กน้อยก่อนจะออกมาที่บ้านใหญ่อีกครั้ง คริสยังทานข้าวกับพวกคนใช้เหมือนเดิม เขาไม่คิดจะไปแตะต้องแม้แต่เก้าอี้ทานข้าวของเจ้านายแม้แต่ครั้ง เขารับข้าวจากแม่บ้านลีมาทานตามปกติ ทุกคนเลี่ยงที่จะพูดเรื่องของคุณหนูให้กับคริสฟัง เพราะเคยไปครั้งแล้วท่าทางของเขาไม่พอใจนัก จึงได้แต่พูดเรื่องดินฟ้าอากาศ เศรษฐกิจ หรือข่าวประจำวันกันไปตามประสา

“เยริ...คุณหนูไม่ทานข้าวเหรอไง”แม่บ้านลีออกปากเมื่อสาวน้อยคนรับใช้หน้ายู่เข้ามาพร้อมกับถาดข้าวเย็น

“ไม่ทานค่ะ หนูพูดยังไงก็ไม่ยอมทานเลย สั่งไม่ให้วางไว้ด้วย”เธอกล่าวอย่างคงกังวล และคริสก็วางตะเกียบของตนเองลงพลันพูดขึ้น

“แม่บ้านลี จัดชุดใหม่ได้มั้ยครับ เดี๋ยวผมเอาไปให้เอง”

“จะดีเหรอคะคุณคริส...”เอ่ยขึ้นด้วยความไม่แน่ใจนัก แต่เห็นท่าทางของอีกฝ่ายก็ปฏิเสธไม่ลง อาหารเย็นถาดใหม่ถูกเสิร์ฟด้วยข้าวหน้าไก่ที่คุณหนูของบ้านชื่นชอบกับซุปสาหร่ายร้อนๆพร้อมกับเครื่องเคียง แม้ชายหนุ่มยืนยันว่าจะเป็นคนนำไปให้คุณหนูเอง แต่เพื่อความปลอดภัย แม่บ้านลีเลยให้เยริกับพ่อบ้านไปเป็นเพื่อน เพราะคุณหนูช่วงนี้อารมณ์เอาแน่เอานอนไม่ได้นัก

“คุณหนูครับ...ผมขออนุญาตเข้าไปได้มั้ยครับ”เขาว่าหลังจากเคาะประตูห้องอยู่พักหนึ่ง และถือวิสาสะเปิดประตูห้องเข้าไปโดยที่เยริกับพ่อบ้านรอด้านนอก คริสทอดสายตาเข้าไปในห้องที่เป็นห้องแสงสลัว และร่างของหญิงสาวกำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนเตียง

“มาวุ่นวายอะไรอีก”หล่อนถามเสียงต่ำ แต่อีกคนก็ยังใจดีสู้เสือ

“เห็นคุณหนูไม่ยอมทานมื้อเย็น...ผมก็เลยเป็นห่วง ทานข้าวเถอะครับ”

“เป็นห่วงเหรอ...หึ..ถนัดนักนี่พูดจาให้ตัวเองดูดีน่ะ”ร่างสูงรู้สึกชาไปทั้งใบหน้า แต่ก็พยายามข่มอารมณ์และส่งยิ้มให้

“ยังไงก็ตาม..ผมว่าคุณหนูควรจะทานข้าวนะครับ”

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน! ได้ความสนใจจากพ่อฉันไปแล้วจะเอาอะไรอีก! อย่าหวังเลยว่าฉันแต่งงานกับคนใช้อย่างนาย ขี้ข้าก็ขี้ข้าอยู่วันยังค่ำ!”หญิงสาวระเบิดคำพูดออกมาอีกครั้งด้วยความโมโห แต่คริสเองก็ไม่ได้คิดแม้แต่จะขยับตัวออกไป นอกจากพยายามวางถาดอาหารให้กับหญิงสาว

“ผมทราบครับ..แต่ว่าตอนนี้”

“ฉันบอกว่าไม่กินไง!”ชานยอลที่อารมณ์ยังคงขุ่นมัวก็เผลอผลักอีกคนโดยแรงจนคริสเซออกไปพร้อมกับถาดอาหารที่หล่นกระจัดกระจายเสียงดัง เยริกับพ่อบ้านรีบเข้ามาในห้องก่อนที่เด็กสาวจะอุทานลั่น

“คุณคริส!”

“ผม..ผมไม่เป็นไร”ชายหนุ่มพยายามกล่าวขณะที่ถูกน้ำซุปร้อนๆสาดไปที่ลำตัว และที่แย่กว่านั้นคือชามข้าวบาดเข้ากับมือจนเลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมาก คริสพยายามกดแผลของตัวเอง ก่อนจะค้อมศีรษะให้กับชานยอลที่นิ่งไปนานเพราะไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะโดนขนาดนั้น พ่อบ้านมองสถานการณ์ที่ยังไม่ดีนักก็เอ่ยปากขึ้น

“เยริพาคุณคริสออกไปทำแผลก่อน ตามแม่บ้านมาทำความสะอาด คุณหนูรบกวนพักผ่อนที่ห้องหนังสือจนกว่าจะทำความสะอาดเสร็จด้วยนะครับ”

ชานยอลพ่นลมหายใจเล็กน้อยก่อนจะลุกออกไปโดยดีหลังจากมองเยริพาคริสออกไป คุณหนูของบ้านกระชับเสื้อคลุมก่อนจะเข้ามานั่งในห้องหนังสือ เธอไม่ชอบคริสที่ไต่เต้ามาจากคนใช้จนมามีอำนาจเหนือเธอ ทั้งพ่อของเธอให้อีกคนรับตำแหน่งสำคัญแทนที่จะเป็นเธอ ทั้งคนใช้ทั้งบ้านต่างเกรงใจและเชื่อฟังคำพูดของคริสมากกว่าเธอจนทำให้เธอไม่มีที่ยืน นี่เป็นสิ่งที่ทำให้ชานยอลเกลียดคริสมาตลอด ทว่าแม้จะยังเจ็บใจจากคำต่อว่าของบิดา และเกลียดชังอีกคน แต่ชานยอลก็รู้ว่าสิ่งที่เธอทำออกจะรุนแรงไปหน่อยจริงๆ…

เมื่อเข้าสู่กลางดึก คนอารมณ์ร้อนก็เริ่มจะหิว หญิงสาวจึงเดินลงมาที่ครัวเพื่อหาอะไรรองท้อง แต่ไม่ทันที่จะได้เข้าไปในครัว เสียงของคนรับใช้ก็ลอยออกมาจากในครัวเสียก่อน

“ฉันเข้าใจนะว่าคุณหนูคงโกรธที่คุณท่านยกหน้าที่สำคัญให้คุณคริส แต่คุณหนูก็ไม่น่าทำกับคุณคริสแบบนี้เลย”

“นั่นสิ แล้วที่ซื้อข้าวซื้อของมาวันนี้อีก... คุณหนูน่าจะรู้ว่าเงินที่คุณหนูใช้ไม่ใช่แค่สมบัติคุณท่าน แต่เป็นเงินที่คุณคริสทำเข้าบริษัทด้วยส่วนนึง ฉันละอยากให้คุณหนูรู้จังว่าเธอกำลังใช้เงินที่มาจากน้ำพักน้ำแรงคนที่คุณหนูเกลียด”

“นี่ ถ้าไม่อยากตกงานอย่าพูดแบบนี้ให้ใครได้ยินอีกนะ ฉันจะถือว่าฉันไม่ได้ยินที่เธอพูด ถึงคุณหนูจะทำกับคุณคริสเกินไป แต่เราก็ไปพูดแบบนี้ไม่ได้หรอกนะรู้มั้ย”

“ฉันรู้ ฉันไว้ใจเธอไงถึงพูด”

“...”

ชานยอลถอนฝีเท้าออกมาก่อนจะหรุบตาลง..สุดท้ายเธอก็แค่เด็กที่ชอบก่อปัญหาให้ได้รับความน่าสงสารและเวทนาไปพร้อมๆกันสินะ ริมฝีปากสวยขยับเบ้เบะเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวกลับห้อง เธอไม่คิดเอาเรื่องคนรับใช้ทั้งคู่เพราะไม่มีกะจิตกะใจ แม้ว่าการนินทาเจ้านายจะไม่ใช่เรื่องที่ดีนักก็ตาม

“อ๊ะ คุณหนู หิวแล้วเหรอคะ”เยริที่เอากล่องปฐมพยาบาลกลับมาเก็บก็ร้องทักขึ้น “หิวรึยังคะ หนูเอามื้อดึกขึ้นไปให้นะคะ”

“อืม..ขอแอปเปิ้ลกับนมอุ่นๆก็พอ”หญิงสาวกล่าวเสียงอ่อนลง “เขาเป็นไงบ้าง”

“เห๋...คุณคริสไม่เป็นไรแล้วค่ะ พ่อบ้านว่าเดี๋ยวตอนเช้าๆจะให้คุณหมอมาทำแผลเพิ่มเติมให้ ก็เลยทำแผลง่ายๆไปก่อน”

“เธอทำเหรอ?”ดวงตากลมโตมองกล่องพยาบาลในมือเด็กสาว

“ค่ะ...ใช่ค่ะ”

“เป็นสาวเป็นแส้อย่าอยู่กับผู้ชายสองต่อสองดึกๆรู้มั้ย”สีหน้าหงุดหงิดปรากฏกับคุณหนูก่อนจะเดินขึ้นชั้นสองไป ปล่อยให้เด็กสาวหน้าเหลอเพราะตอนทำแผลในห้องก็มีทั้งพ่อบ้านและแม่บ้านลีอยู่ด้วย ก่อนจะรีบกระวีกระวาดไปจัดชุดอาหารให้เจ้านายเมื่อเสียงย้ำเตือนของชานยอลดังขึ้นอีกครั้ง

เช้าวันนี้เป็นวันหยุด คริสซึ่งได้รับยาทาแก้แผลน้ำร้อนลวก กับต้องฉีดยาแก้อักเสบเพราะโดนกระเบื้องบาดที่มือซ้ายก็ออกมาเดินดูความเรียบร้อยในสวน ปกติเขาจะรดน้ำต้นไม้ด้วยตัวเองเสียด้วยซ้ำ ทว่าคุณหมอกลับห้ามไม่ให้แผลโดนน้ำในระยะนี้ เขามองมือตัวเองที่มีผ้ากอซพันไว้พลางทอดสายตาไปยังสวนดอกไม้ซึ่งเป็นสวนส่วนตัวของภรรยาคุณท่านที่เสียไป

“หืม?”ชายหนุ่มครางเมื่อเห็นคุณหนูเดินเลียบๆเคียงๆมาตามแนวรั้วต้นไม้เตี้ยๆ หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งสวมชุดกระโปร่งลูกไม้สีครีม เส้นผมเลยช่วงไหล่ไปคืบนั้นถูกรวบครึ่งศีรษะหลวมๆ ดวงตากลมสวยมองเขาเพียงแวบหนึ่งแล้วก็ตีหน้ายักษ์ใส่

 “มาทำอะไรแถวนี้”เอ่ยถามราวไม่รู้งานอดิเรกอีกคน และคริสก็กล่าวตอบราวกับไม่รู้ว่าอีกคนรู้ดี

“มาดูสวนคุณหญิงครับ ว่าจะมารดน้ำ แต่หมอบอกว่าแผลยังโดนน้ำไม่ได้”

“ช่วยไม่ได้ อยากมายุ่งเอง”ถ้อยคำไม่น่ารักยังดังมาจากหญิงสาวที่ดูคล้ายตุ๊กตา แต่เพราะคริสยังจำภาพของเด็กหญิงตัวเล็กๆในวัยเด็กได้ เขาจึงไม่ได้นึกถือสาอะไรนัก

“ครับ เพราะผมดื้อดึงเอง ก็เลยได้แผล วันนี้ลมแรง คุณหนูเข้าไปพักผ่อนในบ้านจะดีกว่านะครับ”เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลันค้อมศีรษะและเดินเลียบออกอย่างเจียมตน แต่ก็ชะงักฝีเท้าเมื่อจู่ๆก็รู้สึกถึงแรงดึงที่ด้านหลัง ใบหน้าคมคายหันมาก็พบว่าหญิงสาวกำลังยื้อมือกับชายเสื้อของตน

“เจ็บมากรึเปล่า?”

“ครับ?”

“ฉัน...เห็นฉันเป็นแบบนี้ แต่ฉันทำอะไรฉันก็รับผิดชอบนะ”กล่าวเสียงแข็งแต่ดวงตาเสไปข้างๆอย่างไม่มองหน้าคู่สนทนา “ฉันจะช่วยทำแผลให้จนกว่าจะหาย”

“คุณหนู?”

“ฉันไม่ได้พิศวาสอะไรหรอกนะ แต่ฉันเห็นใจเยริที่ต้องมาทำแผลให้นายดึกๆดื่นๆทั้งที่เป็นเด็กผู้หญิง คนจะครหาเอาได้ ถ้าเป็นฉันก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอก อีกอย่างนายก็เป็นแบบนี้เพราะฉัน ถึงนายจะเป็นฝ่ายมายุ่งเองก็เถอะ”สารพัดเหตุผลที่ดูไม่ค่อยเข้าท่านักกลับทำให้รอยยิ้มบางๆแต้มที่ริมฝีปากชายหนุ่ม คริสพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะออกปากเบาๆ

“ขอบคุณนะครับ คุณหนู”

“...”ดวงตาโตสวยนั้นมองเขาแวบหนึ่งก็ก้มหลบพลางพยักหน้าแกนๆ แม้จะดูไม่อ่อนหวานนัก แต่สำหรับเขาก็นับว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดี ทว่าคนรับใช้ที่วิ่งมาหาชานยอลพร้อมกับรายงานทำให้คริสริบรอยยิ้มลงและคิ้วเรียวของชานยอลก็เลิกขึ้น

“คุณหนูคะ คุณดงอุคมาขอพบค่ะ”

ไม่แปลกนักหากคริสที่โตมากับครอบครัวผู้มีพระคุณจะตกหลุมรักดอกฟ้าของบ้านราวสูตรสำเร็จของละคร แต่ที่ชายหนุ่มทำได้คือการเจียมตัวอยู่เฉยๆ เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้มากไปกว่านั้น อีกทั้งปาร์คชานยอลก็เป็นสาวสวย มีหน้ามีตาในสังคม ก็ไม่แปลกเช่นกันที่จะมีชายหนุ่มไฮโซไฮซ้อมาขอความรัก และหนึ่งในนั้นก็คืออีดงอุค รุ่นพี่ของชานยอลที่รู้จักกันที่ต่างประเทศ

“ชานยอล พี่ไปเที่ยวญี่ปุ่นมา เลยซื้อของมาฝากเรากับคุณท่านน่ะครับ ไม่ทราบคุณท่านว่างรึเปล่า”ชายหนุ่มใบหน้าหล่อแต่งตัวภูมิฐานส่งยิ้มให้กับหญิงสาวที่ยิ้มหวานกลับ

“อ่า..คุณพ่อคงพักผ่อนอยู่น่ะค่ะ”

“อย่างนั้นพี่ไม่กวนท่านดีกว่า นี่นาย ขนของไปซิ”เอ่ยสั่งกับคริสที่ยืนทอดสายตาอยู่ด้านหลังของหญิงสาว โดยที่เธอก็หันมามองคนที่ยืนด้านหลังก่อนจะหันไปเรียกคนรับใช้มาแทน

“แม่บ้านลี ขนของฝากเข้าไปให้หน่อย... ขอโทษนะคะ พอดีตอนนี้เขาเจ็บมือนิดหน่อย”

“นิดหน่อยก็น่าจะทนได้นะ เป็นผู้ชายแท้ๆ”คำพูดดูแคลนของแขกดังขึ้น และคริสก็ทำแค่ผงกศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปช่วยแม่บ้านหยิบของฝากขนเข้าไปด้านในท่ามกลางสายตาไม่ชอบใจของคนรับใช้คนอื่น อีดงอุครู้สถานภาพและชีวิตของคริสระดับหนึ่งจากปากคำของชานยอลที่ชอบไปเล่าเรื่องให้ฟังบ่อยๆ เจ้าตัวถึงได้แสดงออกถึงความต่างศักดิ์ให้เห็นอยู่เรื่อยๆ

“พี่คะ เราไปคุยกันที่สวนดีกว่า กลับมาได้กี่วันแล้วคะ”

ชานยอลชักชวนดงอุคพูดคุยพร้อมกับเดินไปอีกทาง และคนรับใช้ก็แยกตัวไปทำของว่างเสิร์ฟเจ้านายและแขก จนกระทั่งพ่อบ้านมารับของในมือคริสไปถือพร้อมกับส่งเสียงเรียบๆ

“อย่าสนใจเลยครับคุณคริส คุณท่านไม่เลือกคนแบบนี้มาดูแลตระกูลแน่นอน คิดถึงคุณท่านเข้าไว้นะครับ”

“ครับ”ชายหนุ่มตอบรับแผ่วๆ โดยที่หันไปมองหญิงสาวที่พูดจาอ่อนหวานและส่งยิ้มให้ชายคนนั้นอย่างเปิดเผย ไม่ใช่เขาไม่เคยได้รับมันมาก่อนเพราะวัยเด็กที่เคยอยู่ด้วยกันนั้นช่างอ่อนหวาน... แต่เพราะเขาเคยได้รับมันมาก่อนจึงได้รู้สึกเจ็บปวดหน่วงๆที่หัวใจ

และในใจของคริสก็ยังหวังว่าสักวันผู้หญิงคนนี้จะยิ้มให้กับเขาบ้าง...

*************

#aphbky