(S)He 1/2

TiTle :She
Pairing: KRIS x CHANYEOL

Author :RUNAWAY05

Note : ว่าจะเขียนตั้งแต่ปีที่แล้ว....

“อึ่ก!...อื้ม...”

“...”

“เฮ้อ....”

เมื่อเสียงน้ำไหลดังขึ้นได้ไม่นาน บานประตูห้องน้ำก็เปิดออกตามด้วยร่างของอู๋อี้ฝานที่ค่อยๆย่างเท้าออกมาสีหน้าโล่งๆ ในห้องนอนส่วนตัวของเขานั้น บนเตียงปรากฏด้วยกองสมุดหนังสือกางเต็มโต๊ะ พร้อมกับเก้าอี้เตี้ยๆและแม็คบุ๊คเครื่องหนึ่ง ทว่าบนหน้าจอกลับไม่ได้มีโปรแกรมสำหรับการศึกษาหรือทำงานอย่างใด ตรงกันข้าม กลับเป็นรูปใครสักคนหุ่นอรชรอ้อนแอ้นอยู่ในชุดบิกินี่และกระโปรงตัวจิ๋วกำลังน่าท่าพับเข่าอย่างน่ารักน่าชัง ทว่ากลับมีโทรศัพท์มือถือสำหรับใช้ถ่ายรูปปิดใบหน้าเท่านั้น และแน่นอนว่าหน้าอกที่แบนเรียบเป็นกระดานนั้นบ่งบอกได้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ผู้หญิง... แต่เป็นผู้ชายแบบแต่งหญิง วิกผมลอนสีน้ำตาลสลวยนั่นก็ด้วย..ไม่ใช่ผมแท้ของเจ้าตัว อู๋อี้ฝานรู้ดี...

รู้ทั้งรู้แต่ก็อดเอารูปเขามาระบายอารมณ์ตัวเองไม่ได้....บ้าแท้ๆ...

ก็รู้อยู่หรอกว่ามันเป็นเรื่องปกติที่ผู้ชายวัยเขาต้องมีหารหว่านแหสาวแหนกันบ้าง แต่เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงให้ผู้ชายแต่งหญิงเป็นคนที่ทำให้มีอารมณ์อย่างว่าโดยเฉพาะ ขนาดไปปาร์ตี้ตามผับตามบาร์ สาวสวยทรงโตมาคลอเคลียเขายังรู้สึกเฉยๆ แล้วยิ่งถ้าเปิดมาเจอหน้าอกเป็นบล็อคกลมๆเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่ต่างอะไรกับการมีเซ็กซ์กับตุ๊กตายาง แต่ถ้าถูกปลุกถูกปั่นให้คล้อยตาม เขาก็ได้รูปสาวน้อยคอสเพลย์ในจิตนาการนี่แหล่ะช่วยให้เขาผ่านพ้นคืนๆหนึ่งไปได้อย่างเป็นสุข

ชีวิตของอู๋อี้ฝานนั้นไม่ลำบาก แต่ก็ไม่ค่อยสบาย เขาเป็นนักศึกษาจีนที่มาเรียนเพิ่มเติมที่เกาหลีในช่วงซัมเมอร์ แน่นอนว่าเงินหยวนกับเงินวอนนั้นต่างกันลิบลับ อี้ฝานจึงค่อนข้างใช้เงินอย่างคล่องมือ แต่แค่ลำบากนิดหน่อยกับการชีวิตแบบแปลกที่แปลกถิ่น ยังดีที่รู้จักเพื่อนชาวจีนและชาวเกาหลีที่เรียนร่วมกัน ทำให้ชีวิตของเขาไม่อับเฉาหรือกดดันเกินไป ทุกอย่างดูง่ายๆสบายๆ อี้ฝานไม่ชอบแข่งขันอะไรกับใคร ทำอะไรแค่พอตนชอบ ไม่ใช่ก็ไม่สู้ บางครั้งเขาก็รู้สึกล่ะว่าตัวเองขี้เกียจ แต่เขาไม่มีอะไรที่จะต้องดิ้นรนนี่นา...

“เฮ้ย วันนี้เป็นอะไร อิดโรยมาเชียว”เพื่อนๆเอ่ยทักร่างสูงที่เดินหมดอาลัยตายอยากเป็นท่าประจำอยู่แล้ว ชีวิตของอู๋อี้ฝานในเกาหลีไม่มีอะไรเป็นพิเศษ นอน กิน เรียน ไปผับ กลับมาเปิดแกเลอรี่คนแต่งแมวเหมียว สาวแหน นอน แล้วก็วนกลับมาลูปเดิมๆ ซึ่งอู๋อี้ฝานอยู่มาเดือนกว่ายังไม่เคยไปเหยียบพระราชวังเคียงบกกับชาวบ้านเขาเลยด้วยซ้ำ เพราะอี้ฝานเป็นคนชอบเก็บตัว ไม่สุงสิงกับใคร ซอนแซงนิมเลยให้เขาเรียนคลาสประเภทเรียนคละกับคนเกาหลี ดังนั้น ชั้นเรียนของเขาเลยค่อนข้างหลากหลาย

“คิดอะไรนิดหน่อย”อี้ฝานตอบ ทั้งคืนเขาก็คิดอยู่อย่างเดียวว่าหน้าตาของคนแต่งแมวเหมียวจะเป็นยังไง คืนนี้จะมาในชุดอะไร ชุดนอนลูกไม้ชมพูก็ไปแล้ว บิกินี่ตัวจิ๋วสีขาวก็ไปแล้ว ชุดว่ายน้ำนักเรียนหญิงญี่ปุ่นก็เพิ่งใส่ไปเมื่อคืนก่อน เป้าเรียบเสียจนน่าตกใจ ถ้าไม่ตงิดกับกระดานแบนเขาเชื่อสนิทใจว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงแน่นอน ไม่มีใครที่ชื่นชอบอนิเมะหรือวงการคอสเพลย์จะไม่รู้จัก CATCY027 หรือแม่แมวของวงการคอสเพลย์ (จะเรียกน้องแมวก็ยังไง เพราะได้ข่าวว่าอยู่มาหลายปี) แต่ที่เป็นปริศนามาจนตอนนี้คือใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้โทรศัพท์มือถือนั่นต่างหากล่ะ...

“นิดหน่อยจนใต้ตาดำนี่ไม่ไหวแฮะ พักผ่อนบ้างน่า งดๆผับหน่อย”

“ยากเหอะ”ชายหนุ่มยักไหล่ ก่อนที่ซอนแซงนิมที่เข้ามาทำการสอนวันนี้จะเอ่ยขึ้น

“พวกคุณ..วันนี้ผมมีงานกลุ่มให้พวกคุณทำ กรุณาแบ่งกลุ่มออกเป็นกลุ่มละสี่คนด้วยนะ”เสียงโห่ดังขึ้นทันที พร้อมกับกลุ่มพวกเขาที่มองหน้ากันเพราะดันมีห้าคน ต่างคนต่างมองหน้ากันเหมือนไม่มีใครอยากจะไป อี้ฝานขยับกายเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันเข้ากลุ่มใหม่ก็ได้”

“เฮ้ย...”เห็นเหล่าเพื่อนทำหน้าดราม่าอี้ฝานก็หลุดยิ้มขำๆ ก่อนจะโบกมือเชิงไม่เป็นไร ชายหนุ่มลุกขึ้นก่อนจะสังเกตเห็นชายอีกคนที่แต่งตัวไม่ค่อยเป็นระเบียบนักนั่งเฉยๆที่มุมห้อง เขาลงนั่งใกล้ๆพลันเอ่ยถาม

“เฮ้ มีกลุ่มรึยัง ฉันอยู่ด้วยสิ”

“อืม ก็อยู่ดิ”เสียงแหบเหมือนเป็ดนั่นตอบมาสั้นๆจากชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ดวงตาเรียวเฉี่ยว เส้นผมสีเทา หน้าตาเมินๆ ซึ่งอี้ฝานก็ดีใจขึ้นมาเล็กน้อยที่อย่างน้อยคนที่มีท่าทางแบบนี้ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว ไม่นานนักซอนแซงนิมก็หันมาหาพวกเขาทั้งสองคนแล้วพูดขึ้น

“เอ้า ตรงนั้นน่ะว่ายังไง”

“ขอโทษครับที่มาช้า”เสียงประตูเลื่อนดังขึ้นพร้อมกับนักศึกษาสองคนที่เข้ามาท่าทางกระหืดกระหอบราวกับการ์ตูนตาหวาน อี้ฝานกอดอกพิงพนักเก้าอี้พร้อมกับเสียงบ่นของซอนแซงนิมที่ดังขึ้น

“ทำไมไม่รักษาเวลากันบ้างเลยนะพวกคุณ มาช้าจนผมจำหน้าได้แล้วเนี่ย อย่าบอกอีกนะว่ารถติด”

“รถไม่ติดครับ”นักศึกษาที่ตัวเล็กกว่าว่าขึ้น

“แล้วทำไมมาช้า”

“ก็รถไม่ติดไงครับซอนแซงนิม พวกผมเลยต้องเข็นมา”พอซอนแซงนิมได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าเหม็นเบื่อพร้อมกับเสียงฮาครืนของคนในห้อง

“ไปเลยคุณ วันนี้แบ่งกลุ่มทำงาน พอดีเลยไปนั่งกับตรงนั้น”ซอนแซงนิมชี้ไม้ชี้มือมาทางอี้ฝานและใครอีกคน นักศึกษาสองคนที่มาใหม่ก็ลงนั่งโต๊ะใกล้ๆพร้อมกับค้อมศีรษะให้ คนหนึ่งรูปร่างเล็กหน้าหวานหยดเหมือนผู้หญิง ส่วนอีกคนรูปร่างสูงโปร่ง ดูแมนๆ แต่ตาแป๋วๆหางตวัดนั่นมันทำให้อี้ฝานคิดว่าแมนไม่ลง จมูกโด่งๆ ริมฝีปากอวบอิ่มนั่นด้วย..ชายหนุ่มรีบหันหน้ากลับเมื่ออีกคนเหมือนจะรู้ตัวก่อนจะหันมายิ้มนิดๆให้ ท่ามกลางเสียงของซอนแซงนิมที่พูดต่อไป

“เอาล่ะ วันนี้ผมจะให้พวกคุณทำข้อมูลเกี่ยวกับโซลมาส่งผมภายในสิ้นเดือนหน้า ผมสั่งครั้งเดียวและจะไม่ทวงถาม คะแนนตามผลงานและวันเวลาการส่ง ใครลืมก็ไม่ต้องได้คะแนนตรงนี้ไป”เสียงโห่ดังขึ้นอีกครั้งแต่ดูเหมือนซอนแซงนิมจะไม่สนใจสักเท่าใด “เอาล่ะ นำชีทของวันนี้มาเรียนกันต่อได้”

“...”อี้ฝานผ่อนลมหายใจ งานกลุ่มเป็นเรื่องที่น่าเบื่อเสมอ น่าเบื่อตรงคนๆหนึ่งต้องมาทำทั้งหมดและสมาชิกที่เหลือจะทำน้อยลงจนไปถึงไม่ทำอะไรเลย เพราะหนึ่งไม่อยากช่วยเป็นทุนเดิม สองให้ทำแล้วไม่ถูกใจ ทำเองดีกว่า ทำนองนั้น

“นี่พวกนายสองคน”นักศึกษาตัวเล็กคนนั้นว่าขึ้นอีกครั้ง “ฉันชื่อลู่หานนะ ส่วนนี่ชานยอล”

“สวัสดี”เสียงทุ้มติดจะใหญ่ๆนั่นเปล่งขึ้น แม้อี้ฝานจะทำหน้านิ่งสักเพียงใด ในใจกลับอดคิดไม่ได้ว่า ทำไมเสียงไม่เข้ากับหน้าเลยวะ...

“ฉันอี้ฝาน”

“ฉันชื่อเซฮุน ถ้าจะเอาค่าอุปกรณ์ก็บอกได้นะ แต่ฉันไม่ทำได้มั้ย”นั่นไง...อี้ฝานว่าขึ้นมาในใจ ไม่ทันไรตำแหน่งผู้ไม่ทำอะไรเลยก็มีคนลงสมัครเสียแล้ว อี้ฝานกอดอกพิงผนัง ก่อนจะรับรู้ถึงรัศมีสายตาของลู่หานคนตัวเล็กๆที่จ้องโอเซฮุนผู้มีเป้าหมายว่าจะออกแค่เงิน นานเข้าจนเสียงแหบๆนั่นกล่าวอีกหน “มองหน้าฉันทำไม คิดถึงพ่อเหรอ?”

“...”จะมีล้มโต๊ะไหมนะ...อี้ฝานคิด

“ฉันก็มีเงิน..ทุกคนก็มีเงินเหมือนกัน อยู่กลุ่มเดียวกับฉัน ที่ไม่ควรจะมีเลยก็คือข้ออ้าง”ริมฝีปากเล็กนั่นคว่ำโค้ง “งั้นแบ่งงานกันแบบบัดดี้ ชานยอล นายจับคู่กับอี้ฝานทำตัวเล่ม ส่วนฉัน..กับพ่อคนมีเงินนี่ จะทำบอร์ดพรีเซนต์เอง”

“เฮ้ยก็บอกว่าไม่ทำไง”ร่างสูงนั่นผุดขึ้นจะเอาเรื่อง แต่คนตัวเล็กก็ลอยหน้าลอยตาดั่งไม่ได้ยินเสียอย่างนั้น อี้ฝานได้แต่ใช้สายตาอยู่เฉยๆจนกระทั่งคนข้างๆยกมือห้าม

“เอาล่ะๆโอเค...โอเค... ฉันกับอี้ฝานจะช่วยกันทำเนื้อหา ส่วนนาย..เซฮุน ช่วยลู่หานทำตัวพรีเซนต์ดีกว่า เพราะยังไงลู่หานก็ชอบทำเองอยู่แล้ว นายก็จะได้ออกเงินอย่างที่นายต้องการด้วย”ดวงตาสวยนั่นมองเซฮุนที่กระแทกตัวลงกับเก้าอี้ “ตกลงตามนี้..อี้ฝาน นายว่ายังไง?”

“ยังไงก็ได้”

และนั่นเป็นครั้งแรกที่อี้ฝานเปิดห้องให้ผู้ชายเข้ามา...

จริงๆเขาก็ไม่ใช่คนง่ายดายอะไรหรอกนะ ค่อนข้างหวงความเป็นส่วนตัวเลยล่ะ.. แต่หลังจากที่ซอนแซงนิมสั่งงานมาได้สามวัน ปาร์คชานยอล เพื่อนใหม่ของเขาบอกว่ามันจำเป็นที่จะต้องทำงานด้วยกัน ทว่าถ้าทำงานที่บ้านของเจ้าตัวจะไม่ค่อยสะดวก เพราะเป็นร้านขายอาหาร เสียงดังทุกวัน อาจทำให้อี้ฝานไม่สะดวกหรือไม่มีสมาธิ แต่ถ้าจะให้แยกกันทำ อี้ฝานเองก็เหมือนหุ่นยนต์แมนน่วลซึ่งถนัดทำอะไรที่ต้องป้อนคำสั่งอย่างเดียว พอชานยอลไม่สั่ง อี้ฝานก็ไม่ทำอะไรต่อเสียอย่างนั้น มันเลยจำเป็นอย่างยิ่งที่ชานยอลต้องมาคอยคุม

ซึ่งก็ดีอะ...

“สะอาดกว่าที่คิดแฮะ”ร่างสูงโปร่งนั้นเดินเข้ามานั่งบนเก้าอี้หน้าคอม มองดูเจ้าของห้องที่ขยับผ้าห่มคลุมเตียงให้เรียบร้อยพลางลากปลั๊กพ่วงออกมา อี้ฝานเหลือบมองชานยอลเล็กน้อยพลันเอ่ยปากถาม

“สองคนนั้นล่ะ”

“ตีกันทุกวันแหล่ะ อย่าไปดูเลย”ชานยอลอุ้มแม็คบุ๊คมาเปิดบนโต๊ะที่อี้ฝานเสียสละไปนั่งกับพื้นแล้ววางเครื่องบนเองกับผืนเตียง และทันใดนั้นเองชานยอลก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

“ว้าว สาวสวย”

“หือ? อืม...สเป็คฉันเลย”อี้ฝานไม่ได้ตระหนกตกใจอะไรนัก กลับนั่งลงหน้าเครื่องพร้อมกับเอาเอกสารมาเตรียมทำงาน

“ชอบแบบนี้เหรอ?”ชานยอลถามท่าทางแปลกใจนิดหน่อย

“ก็ไม่เลวอะ”

“ไม่เห็นหน้าเนี่ยนะ”

“ไม่เห็นต้องคิดเยอะ สมัยนี้ก็แบบนี้แหล่ะ ผู้หญิงทำหน้าเพื่อสวยแข่งกัน ส่วนผู้ชายก็ชอบที่หุ่น ไม่ได้สนใจหน้าตาที่เหมือนแม่มดอยู่แล้ว ดังนั้น ไม่เห็นหน้าก็ไม่เป็นไรหรอก”

“คิดง่ายดีแฮะ..นายนี่เหมือนพวกที่ตอบว่าเซ็กซ์แบบไม่ลังเลเวลามาคนถามว่าชอบภรรยาที่ทำกับข้าวเก่งหรือเซ็กซ์เก่ง”ชานยอลเท้าคางกับโต๊ะเตี้ยมองอี้ฝานยิ้มๆ

“เอาจริงๆฉันเลือกนะ ฉันไม่ได้โอเคกับทุกคนหรอก นี่ฉันดูหื่นขนาดนั้นรึไง”

“ฮ่าฮ่า ฉันไม่ได้พูดนะ”

“นายนี่มัน”อี้ฝานจิปาก พลันนั่งมองสาวหน้าจอ “ถ้าคืนนี้เป็นชุดเมดน่ารักๆก็ดีสินะ”

“นี่ไง นายหื่น”ชานยอลว่าทันทีพร้อมกับเสียงหัวเราะดังขึ้นก่อนจะพากันทำงาน ส่วนมื้อเย็นของวันนั้นร้านบ้านชานยอลเอามาส่ง ก็เลยรอดไปแบบสบายๆ อี้ฝานเลยคิดว่าไม่เลวนักหากชานยอลจะมาทำงานที่นี่ เพราะเขาก็ขี้เกียจสั่งอาหารออนไลน์ด้วยเหมือนกัน เมื่อส่งชานยอลกลับที่หน้าคอนโด (อีกฝ่ายขับมอเตอร์ไซค์มา) ชายหนุ่มก็กลับมาล้มตัวลงนอน กลิ้งไปกลิ้งมาสักพัก จึงได้เปิดมือถือเช็คอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะเผลอหลับไปเมื่อไหร่ไม่ทราบได้

อี้ฝานรู้สึกตัวตอนห้าทุ่ม เขาบิดขี้เกียจเล็กน้อยเมื่อรู้สึกตาสว่างขึ้นมาเนื่องจากนอนหลับพักผ่อนไปแล้ว ชายหนุ่มกลับมาเปิดแม็คบุ๊คเล่นอะไรไปเรื่อยเปื่อย เขาแวะไปหาแกเลอรี่บอร์ดของCATCY027 ก่อนจะพบอะไรบางอย่างให้ชายหนุ่มต้องตาค้าง

“เฮ้ย”

ภาพในจอตรงหน้าเขาปรากฏภาพอัพเดทใหม่เป็นสาวน้อยในชุดเมดกำลังนอนหงายบนเตียงซึ่งเป็นท่าที่ผิดปกติ (ปกติคือเจ้าตัวจะต้องโพสต์ท่าถ่ายในกระจกบานยาว) แต่ก็ไม่เห็นหน้าอยู่ดีเพราะเจ้าตัวยกมือปิดหน้า ส่วนอีกรูปก็พลิกกึ่งคว่ำทำเอาเห็นเนินก้นและสะโพกใต้กระโปรงตัวจิ๋วรำไร ขาอ่อนเล็กๆขาวนวลนั้นช่างเป็นบุญตาอี้ฝานมากเกินพอแม้จะคงคอนเซปต์ไม่เห็นหน้า

แต่ทว่า...เป็นครั้งแรกที่เธอ(?)คนนั้นแคปชั่นประกอบรูป

‘อยากนอนกับคุณ...♥’

“...”

อี้ฝานมองต้นขาขาวนั้นนิ่งๆ ก่อนจะคว้าทิชชู่ใกล้มือมาปฏิบัติภารกิจของค่ำคืนนี้อีกครั้ง...

“นี่ ฉันบอกแล้วไงว่าบอร์ดบานพับฉันเอาไปทำที่หอเอง”

“ฉันไม่เชื่อหรอก เอาไว้กับฉันนี่แหล่ะ เอาไปงานก็ปล่อยทิ้ง วางใจได้ยังไง”

“...”อี้ฝานมองเซฮุนกับลู่หานที่แม้จะทำงานร่วมกันมาสองอาทิตย์ก็ยังเป็นคู่ปรับกันไม่เลิกก่อนจะผ่อนลมหายใจเล็กน้อยแล้วเบนหน้าหนี ไม่มีระบ่งระบอบที่ว่ามีคนทำคนเดียวที่เหลือไม่ได้ทำอีก ในเมื่อแบ่งระบบบัดดี้รับผิดชอบกันแล้ว ส่วนตัวอี้ฝานก็เริ่มมาคลุกคลีกับกลุ่ม(ใหม่)นี้มากขึ้น แต่ก็ยังไปไหนมาไหนกับเพื่อนๆกลุ่มเดิมอยู่บ้าง และเท่าที่เขารู้จักกับปาร์คชานยอลมา อีกฝ่ายไม่ใช่คนเรื่องมากนัก สบายๆและค่อนข้างมองโลกในแง่บวก แถมยังคอยห้ามศึกระหว่างคู่กัดบ่อยครั้ง จริงๆตอนแรกอี้ฝานคิดแค่ว่าทำๆงานนี้ให้มันจบๆไปก็พอ เพราะอีกเดือนเขาก็ต้องกลับไปที่จีนแล้ว ทว่าเมื่อมาทำงานร่วมกับชานยอล เขาได้ไปที่ๆเขาไม่ค่อยได้ไปนัก ถือว่าเปิดหูเปิดตาขึ้นมาในระดับหนึ่ง

แต่ในขณะเดียวกัน...CATCY027ในระยะนี้เหมือนจะไม่ใช่แค่อัพภาพถ่ายธรรมดา เธอชอบมีแคปชั่นพูดถึงใครสักคนที่อี้ฝานไม่รู้ว่าใคร เอาจริงๆอี้ฝานก็ไม่พอใจนักหรอก แต่ว่ามันก็ช่วยไม่ได้หากว่าสาวสวย (?)จะมีความรักเสียบ้าง เขาพยายามทำเป็นเข้าใจเหมือนแฟนคลับสาวๆที่พยายามเข้าใจว่าโอป้าที่รักของเธอกำลังจะออกเดทอย่างไรอย่างนั้น

“นายว่า ผู้หญิงสวยชอบผู้ชายตรงไหน”อี้ฝานถามอย่างไม่มีปี่ขลุ่ยขณะที่นั่งพิมพ์งานไปตามคำสั่งของชานยอลที่นอนเอกเขนกบนเตียงของเขา (หมอนี่ช่าง...) เขาเบนหน้าไปมองปาร์คชานยอลที่เอาเอกสารแผ่นใหม่ส่งให้ก่อนจะพูดเนิบๆ

“ผู้หญิงสวยบนโลกตั้งหลายคนนะ”

“เอาส่วนใหญ่สิ”

“เงินมั้ง”

“จริงดิ”

“อะไรของนายเนี่ย...โดนเสี่ยฉกกิ๊กไปเหรอ”ชานยอลนอนคว่ำเอามือเท้าคางมองอี้ฝานที่จิ้มแป้นไปได้เล็กน้อยก็ถอนหายใจเหลือกมองเพดานห้อง

“ไม่อะ...นายจำคนนั้นได้มั้ย หน้าจอฉันน่ะ”

“...อาฮะ”

“พักนี้หล่อนชอบแคปชั่นแบบมีความรักล่ะ ในบอร์ดใจสลายกันเป็นแถวเลย”อี้ฝานพรูลมหายใจ “ถึงจะเป็นผู้ชายแต่งหญิง หรือเป็นชายที่อยากเป็นหญิงแต่ยังไม่ทำนมก็เหอะ แต่พอเห็นแบบนั้นแล้วเจ็บปวดหัวใจพิกล...ความรู้สึกของติ่งที่ร่ำไห้เวลาโอป้ามีข่าวเดทมันเป็นแบบนี้นี่เอง...”

“นายนี่เพ้อเจ้อชะมัด”ชานยอลว่า

“ก็แล้วไงล่ะ...อยากเห็นนักหมอนั่นมันเป็นใครกันที่ได้ใจแม่แมวไป”

“นายก็รู้ว่าเขาไม่ใช่หญิงแท้ นายยังจะชอบเหรอ?”ชานยอลเอ่ยขึ้นและประโยคนั้นก็ทำให้อี้ฝานนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมายิ้มให้

“ก็คนนี่ คนเหมือนกัน”

“...”

“จะเพศอะไร อยากเป็นอะไร ก็มีชีวิตจิตใจทั้งนั้น”

“นั่นแหล่ะคำตอบว่าทำไมหล่อนถึงกำลังเดท”ชานยอลพูดอีกครั้งและเจ้าของห้องก็ยกมือกุมศีรษะ

“ไม่ใช่แบบนี้สิเฟ้ย...แบบ...ไรวะ...ไรวะ...”

“เอาน่า...มานั่งเดาดีกว่าว่าโพสต์คืนนี้จะเป็นไง เมื่อวานไม่อัพนี่”

“นายรู้เหรอว่าเธออัพตอนไหน?”อี้ฝานย้อนพลันมองชานยอลที่ยักไหล่เล็กน้อย เพราะเขามั่นใจว่าเขาไม่ได้บอกข้อนี้นะ

“ฉันก็คนบอร์ดนั้น”

“ปัดโธ่...ไม่บอกกันแต่แรกเล่า นายชอบชุดไหนสุด ฉันว่าถ้าคืนนี้เป็นเดรสสั้นๆแล้วทำหน้าอกสักหน่อยคงแจ่ม จะเลียตั้งแต่ล้อรถเขาไปหาเลย”

“นายนี่มันหื่นของโคตรหื่นอะ”

“คนสมัครบอร์ดเดียวกันไม่มีสิทธิ์ประณามฉันนะเฮ้ย!”อี้ฝานขยี้ผมตนเองสองสามทีพลันพิมพ์งานต่อไป ปล่อยให้บัดดี้ร่วมงานเอาเอกสารมาคัดแยกให้พิมพ์ต่ออย่างไม่ได้สนใจอะไรอีก...

ทว่า..อี้ฝานกลับไม่ได้เห็นสายตาของชานยอลที่แอบเหลือบมองตนก่อนจะเบ้ปากยิ้มๆ....

*****************

แท็ก #aphbKY จ้า