Title : Orgasm
Pairing : WUYIFAN x PARK CHANYEOL
Author : RUNAWAY05
Note : EROTICA MODE : ON
(เปิดเพลงในบล็อกฟังด้วยจะเป็นพระคุณอย่างสูง)
It's your body, we can love if you want to
Loud if you want to, scream if you want to
Just let me love you, lay right here, girl, don't be scared of me
Give you sex therapy, give you sex therapy…
“อ๊า!..อ๋า...อา...”
เสียงร้องครางกระเส่าดังออกมาจากร่างขาวโพลนที่ถูกปิดตาและมัดข้อมือไว้หัวเตียง
เรือนร่างที่บิดเร่าตามอารมณ์ผสมหยาดเหงื่อกำลังถูกกระทำทางใคร่จากร่างสูงกำยำที่กระแทกกายเข้าออกไม่หยุด
เสียงคำรามทุ้มที่ดังขึ้นผสมกับเสียงสูดริมฝีปากบ่งบอกถึงภาวะของเซ็กซ์ที่น่าพอใจ
นิ้วยาวช้อนแก้มก้นนิ่มให้ยกขึ้นรับสัมผัสที่กระทั้นหาที่หนักหน่วงมากขึ้น
จนท่อนเนื้อบวมแดงของคนที่นอนอยู่สั่นไหวและหยดหยาดขาวขุ่นเริ่มหลั่งไหลออกมา
“ทะลึ่งชะมัด”เสียงทุ้มพึมพำพร้อมกับฟาดแก้มก้นเนียนนั่นจนเสียงร้องดังออกมาจากอีกฝ่าย
ทั้งบีบทั้งขยำราวกับจะให้แหลกคามือ
ก่อนจะเลื่อนมือเข้ามารูดรั้งกายให้กับคนที่นอนอยู่ให้ส่งเสียงครางกระเส่าไม่หยุด
“อ่ะ..อา..อาา...จะเสร็จแล้ว...จะเสร็จแล้ว!..อื๊อ!!”
“ซี๊ด...ยังสิ..บีบแน่นแบบนี้น่ะ..อา..”กล่าวดั่งสนุกพลันกดหัวแม่มือไปกับส่วนปลายไม่ให้ของเหลวไหลออกมา
ร่างเพรียวดิ้นเร่าพร้อมกับส่งเสียงครางสั่น
“อา..ไม่ได้นะ..อิ๊!..อ๋า!!..อ๊า...หะ..อะอ่ะอ่า!!”
“อึ้ก..อ่ะ..อาอาอา!..อ่า!!”เสียงคำรามดังขึ้นพร้อมกับของเหลวที่ล้นทะลักเข้าไปด้านใน พร้อมกับหยดข้นที่ไหลเยิ้มไปตามร่องฝ่ามือกว้างที่กอบกุมไว้
ก่อนจะถูคาวน้ำนั้นไปตามผิวลื่นมืออย่างหลงใหล ร่างสูงโปร่งกระตุกกายตนเองอยู่พัก
ก่อนจะปรับลมหายใจให้เป็นปกติ พร้อมกับพันธนาการที่ถูกปลดออกทั้งดวงตาและข้อมือ
แขนเรียวตวัดโอบรอบชายหนุ่มที่แทรกตัวเข้ามาบดจูบพัวพันเรียวลิ้นอย่างไม่สนใจความเฉอะแฉะระหว่างขา
รสจูบเร่าร้อนถูกป้อนให้แก่กันและกัน
จนคิ้วอีกฝ่ายขมวดเมื่อคนที่คร่อมตนอยู่ไม่ขยับกายออกไป
มิหนำซ้ำยังย้ำกายเข้ามาใหม่เหมือนไม่อยากจะจบลง
“อา..ไม่ได้นะ...หลายรอบแล้ว”ใบหน้าของชายหนุ่มที่ติดหวานกำลังฉ่ำไปด้วยหยดเหงื่อ
แต่ก็ถูกแอร์คอนดิชันเนอร์พัดจนจวนแห้ง “ฉันทำงานวันแรกพรุ่งนี้ ฉันไม่อยากไปสาย”
“ไม่ต้องไปสิ พ่อผมเส้นเยอะนะ
คุณอยากทำงานอะไร”อีกฝ่ายจุดบุหรี่สูบขณะที่นอนคะแคงเท้าศีรษะมองเขาหลังจากยอมถอนถอยกายออกไป
“อ่า...พวกอาศัยบารมีพ่อ ไม่ใช่สเป็คฉันเลย
ถึงเมื่อกี้จะดีมากๆเลยก็เถอะ”
“คุณวันไนท์ฯบ่อยมั้ย?”
“ไม่”ร่างเพรียวชันกายขึ้นเปิดน้ำดื่ม
ชั่วเสี้ยวหนึ่งที่แสงไฟหัวเตียงกระทบที่มุมปากปรากฏคราบขาวเลอะรอบริมฝีปากนั้น
“ก็แค่ตอนเครียดๆ ฉันเตะฝุ่นมาหลายเดือนแล้ว กำลังจะเป็นครูอัตราจ้าง”
“ไม่ได้ถามเลยนะเนี่ย..”อีกฝ่ายเปรยจนดวงตากลมโตผินมาเบิกถลึงใส่
“ก็มันเผลอนี่นา...อย่างน้อยนายก็ไม่รู้หรอกว่าฉันสอนที่ไหน”
“ทำงานแล้วก็เลิกเที่ยวซะเถอะ ถนอมตัวเองบ้าง ผมชอบคุณขึ้นมาแล้วนะ”
“ชอบฉันจากที่เราคุยกันเมื่อกี้?”
“ชอบตั้งแต่ที่เราจูบกันกลางฟลอร์..ปล้ำกันนัวเนียจนมาถึงโรงแรม...ประทับใจสุดก็ตอนที่คุณเอาแต่จะปล้ำจูบผมตอนที่ผมกำลังจ่ายค่าห้อง...แล้วก็เปลื้องผ้า..เอบีซี...คุณนี่พอร์นสตาร์ของแท้เลยนะ
หลงรักอย่างจังเลย”
“ก็เราไม่จำเป็นต้องรู้จักกันนี่นา
ฉันจะทำยังไงก็ได้”
“ผมชอบตอนคุณร้องฟัคซะลั่นตอนที่ผมเข้าไปในคุณด้วย”
“พูดมากน่ะ
จะอาบน้ำแล้ว”เจ้าตัวลุกขึ้นเดินเขยกไปที่ห้องน้ำ
ปล่อยให้อีกฝ่ายนอนสูบบุหรี่อยู่พัก แล้วจึงเดินไปเปิดดูเครื่องดื่มจากโรงแรม
เพราะแม้จะเปิดห้องเพื่อวันไนท์แสตนด์ แต่เจ้าตัวก็ให้เกียรติคู่นอนในแบบของตัวเอง
ไม่มีการเปิดโรงแรมไก่กาหรือม่านรูดนกกระจิบ ดวงตาคมเหลือบไปบางสิ่งที่หลังตู้เย็นก่อนจะตะโกนเข้าไปในห้องน้ำ
“นี่คุณ! ผมลืมใส่ถุงยางน่ะ
ถ้าอุ้มลูกมาหาผมขอบอกก่อนนะว่าผมไม่พร้อม”ไม่กี่อึดใจ...เสียงอีกฝ่ายก็ลั่นตอบกลับมาทันควัน
“ฉันเป็นผู้ชายเว้ย! หุบปากน่า!”
//////////////////////////////////
ปาร์คชานยอลจำไม่ได้แล้วว่าตอนที่ตัวเองเสียซิงครั้งแรกเป็นความรู้สึกแบบไหน...
ให้พูดง่ายๆคือเขาไม่อยากจำสักเท่าไหร่
และไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นพวกนอนกับคนไม่รู้กันแม้แต่ชื่อตอนไหน โอเค..เขาอยากบอกสักเล็กน้อยว่าถึงแม้เขาจะวันไนท์บ้าง
แต่มันก็นานๆครั้ง ไม่ใช่คนใจง่ายอะไรแบบนั้น ที่แน่ๆชานยอลไม่นอนกับผู้หญิงล่ะหนึ่ง
สองถ้าสกปรกหรือเมามาเขาจะไม่เข้าใกล้ ชานยอลเชื่อสัญชาติญาณของตัวเองพอสมควร
บางวันก็ไม่ได้อะไร ไปนั่งดื่มแล้วก็กลับ
จนเมื่อคืนที่ผ่านมานั่งแหล่ะที่เขาเจอกับผู้ชายคนนั้น
ที่แม้จะดูพูดจากวนประสาทไปหน่อย แต่ทั้งใบหน้า รูปร่าง ลักษณะความป๋า
(ตรงนี้สำคัญ บางคนมาจิ้มเขาแล้วยังให้ออกค่าห้องให้อีก) ถือว่าผ่าน
แต่น่าเสียดายที่ผู้ชายคนนั้นคงไม่มาลงหลักปักฐานกับคนที่หาคู่นอนตามผับอย่างเขา
และเขาก็ไม่ค่อยชอบผู้ชายโอ้อวดเท่าไหร่ (เขาตัดสินตรงประโยคที่หมอนั่นว่าพ่อเส้นเยอะนั่นล่ะ)
ร่างสูงโปร่งสวมเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสกินนี่เดนิมสีดำ
ถือเอกสารลงจากรถแท็กซี่เข้ามาในโรงเรียนมัธยมด้วยอาการตื่นเต้นเล็กน้อย
เด็กวัยรุ่นผิวเนื้อเต่งตึง
ท่าทางสดใสวิ่งเข้าไปทักทายกันก่อนจะหันมามองเขาอย่างประหลาดใจทำให้ชานยอลเคอะเขินขึ้นมานิดหน่อย
จนเขาเดินทางมาที่ห้องของผู้อำนวยการ และพบว่าอีกฝ่ายกำลังรอเขาด้วยท่าทีเป็นมิตร
“สวัสดีคุณปาร์คชานยอล
ยินดีที่คุณตอบรับข้อเสนอของเรา”
“สวัสดีครับ”เจ้าของชื่อค้อมศีรษะ
“ขอบคุณที่ให้โอกาสผมเช่นกันครับ”
“โรงเรียนเราขาดอาจารย์สอนวิชาภาษาญี่ปุ่น
และดีใจมากที่ได้คุณมาร่วมงาน
เห็นอาจารย์ของคุณที่มหาวิทยาลัยบอกว่าคุณทำคะแนนได้ดีมาก
หวังว่าจะช่วยถ่ายทอดความรู้ให้กับลูกศิษย์ของผมได้”
“ด้วยความยินดีครับ”เขาตอบรับพร้อมกับเสียงบานประตูเลื่อนดังขึ้น
“ขออนุญาตครับผอ. ผมเอาเอกสารเกี่ยวกับกิจกรรมครึ่งปีของนักเรียนมาส่งครับ”เสียงที่เปล่งออกมาจากด้านหลังทำเอาชานยอลตัวแข็งทื่อ
สมองของเขาบอกตัวเองว่าไม่จริงขณะที่ค่อยๆหันไปเจอเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดนักเรียนมัธยมปลาย
ดวงตาคมที่ซ่อนใต้กรอบแว่นมองมาที่เขาอย่างประหลาดใจชั่วครู่
ก่อนจะหรี่ลงพร้อมกับเบะปากยิ้มๆ
“พอดีเลย..อาจารย์ชานยอล...นี่ประธานนักเรียนของโรงเรียนเรา
ชื่ออู๋อี้ฝาน”ชานยอลหน้าแหยพร้อมกับหันไปพยักหน้าให้อีกคนเล็กน้อย
“อี้ฝาน...นี่อาจารย์ปาร์คชานยอล จะมาสองวิชาภาษาญี่ปุ่นชั่วคราว”
“สวัสดีครับอาจารย์”
“ส..สวัสดี”
“อย่างนั้นพอดีเลย..เธอพาอาจารย์ไปที่ตึกสองนะ ผมจะให้อาจารย์ทำความเข้าใจตารางสอนเด็กก่อน
แล้วเริ่มสอนตอนบ่ายได้เลย”ผู้อำนวยการส่งยิ้มให้ชานยอลที่ค้อมศีรษะ
และอี้ฝานก็หันมาส่งยิ้มให้
“เชิญครับ..อาจารย์”
“...”
สุดท้ายเขาก็ก้าวขาตามนักเรียนหนุ่มมาอย่างอึดอัด
จะไม่ให้ชานยอลอึดอัดได้อย่างไร ในเมื่อเด็กคนนี้...ใช่ เด็กคนนี้...
ถึงแม้จะแต่งตัวเรียบร้อยสักแค่ไหนชานยอลก็ไม่ลืมเด็ดขาด....
ก็คู่นอนวันไนท์เมื่อคืนคือหมอนี่แหล่ะ!
///////////////////////////
“อาจารย์ครับ ...”เด็กหนุ่มเปิดปากเริ่มการสนทนา
แต่ก็ทำได้เพียงอ้าปากค้างเมื่อเรียวนิ้วของครูผู้สอนชี้ไปยังเขา
“กรุณาเรียกผมว่าเซนเซย์ด้วย”
“บ้าอำนาจนี่นา”
“นี่ นายไม่มีสิทธิ์พูดกับเซนเซย์แบบนี้นะ”ชี้นิ้วไปหาร่างสูงที่ยักไหล่พลันทำหน้าไม่รู้สึกรู้สา
“ฉันรู้นะว่านายจำได้”
“...”
“แต่เรื่องเมื่อคืนลืมมันไปซะ
ตอนนี้เราต่างมีหน้าที่และมันไม่เหมาะสม ทำเป็นลืมฉันไปเลยก็ได้”
“ผมไม่แคร์หรอก”อี้ฝานว่า
“?”
“อาจารย์ ไม่สิ...เซนเซย์คิดจะเขี่ยผมทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วก็หาเด็กหนุ่มในโรงเรียนรึไง”
“...”รู้อีก
“เซนเซย์คงเมาจนลืม...ว่าเซนเซย์ทำอะไรตอนผมจ่ายเงินค่าห้อง”
“เห๋?”ชานยอลร้องเสียงสูงขณะที่อี้ฝานเปิดประตูห้องพักครูเดี่ยวให้กับอีกคน
ซึ่งเป็นห้องขนาดเล็กที่อัดแน่นไปด้วยหนังสือและเอกสาร เด็กหนุ่มขยับแว่นเล็กน้อยพลันเอ่ยปากเนิบๆ
“ตอนที่เซนเซย์ปล้ำผมอยู่หน้าเคาน์เตอร์น่ะ...”เจ้าตัวพูดค้างไว้เท่านั้นและชานยอลก็แทบอยากจะขย้ำคอนักเรียนที่ทำท่าขยับแว่นทันที
แน่นอนว่าพวกเคาน์เตอร์จะมีกล้องวงจรปิด...
เจ้าเด็กนี้กำลังจะขู่แบล็คเมลเขาสินะ!
“จะเอายังไงว่ามา”ชานยอลกอดอกเคาะปลายเท้าตุบๆขณะที่หันมามองอี้ฝานอย่างหาเรื่อง
โดยประธานนักเรียนก็ไหวไหล่เล็กน้อย
“ห้องเดิม”
“...”
“มาก่อนทุ่มครึ่ง
ไม่อย่างนั้นรูปที่โรงแรมจะโพสต์ลงที่เว็บโรงเรียน”อี้ฝานยิ้มน้อยๆ “ผมไม่อยากทำแบบนี้กับเซนเซย์เลย...แต่หน้าผม
เอาบรัชโฟโต้ช็อปพ่นๆทับก็ไม่รู้ว่าเป็นใครแล้วล่ะ”
“...”
“เจอกันนะครับ”เอียงหน้าส่งยิ้มให้ก่อนจะก้าวขาออกจากห้องไป
ทิ้งให้ชานยอลอ้าปากพะงาบๆเพราะทำอะไรไม่ได้ ถ้าโวยวายก็มีคนรู้ ถ้าไม่ไปก็มีคนรู้
เหมือนหมอนั่นให้ตัวเลือก..ซึ่งเขาไม่มีทางเลือกได้เลย
เกลียดนัก!
หลังจากที่ชานยอลพยายามไม่สนใจเรื่องหงุดหงิดพร้อมกับนั่งทำความเข้าใจตารางการสอนของตนเอง
ชานยอลมีสอนจันทร์ พุธ ศุกร์ แต่ก็ต้องมาโรงเรียนทุกวัน คาบสอนของเขาอยู่ช่วงบ่ายแทบทั้งหมด
ทำให้เขารู้สึกสบายและเบื่อหน่ายขึ้นมาทวีคูณ
“โย่ว สวัสดี”
“ครับ?”ชานยอลเงยหน้ามองสิ่งมีชีวิตตาโตชั้นเดียวที่ยิ้มเผล่โผล่มาจากประตู
ในขณะที่ชานยอลกำลังขมวดคิ้วว่านักเรียนที่ไหนมาวุ่นวายกับเขาอีก
ฝ่ายตรงข้ามก็พูดขึ้น
“ผู้อำนวยการบอกให้ฉันมาพานายเยี่ยมชมโรงเรียนน่ะ
ฉันชื่อคิมมินซอก สอนวิชาฟิสิกส์”
สอนวิชาฟิสิกส์....
“เป็นครูเหรอ?”ทำไมหน้าเด็กจังฟะ! ชานยอลสบถในใจ
“ก็ใช่น่ะสิ นายเตรียมตารางสอนเรียบร้อยรึยัง
วิชาทางเลือกอย่างนายไม่น่าเตรียมนานนะ”
“ทางเลือก?”คนที่นั่งอยู่ทวนคำอีกครั้ง
และคนที่อยู่หน้าประตูก็กวักมือเรียก
“มาเถอะ แล้วฉันจะอธิบายให้ฟัง”
ช่วงเวลาสิบโมงกว่าชานยอลก็เดินตามมินซอกไปตามอาคาร
วันนี้เจ้าตัวมีสอนคาบบ่ายทั้งหมดสลับห้องกันไป
ตารางแน่นผิดกับชานยอลที่ดูเอ้อระเหยแล้วไม่จำเป็นพิกล
เขาก้าวเท้าช้าๆตามมินซอกที่ยังเล่าต่อไปเรื่อยๆ
“แรกเริ่มเดิมทีโรงเรียนเราก็เป็นโรงเรียนลูกคนมีอันจะกินธรรมดาล่ะ
เมื่อปีที่ผ่านมาพวกหลักสูตรดนตรีของเราได้พัฒนามาจากอเมริกาก่อนที่อื่น
พวกเอเจนซี่เลยชอบส่งพวกเทรนนี่ฝึกหัดมาเรียนที่โรงเรียนเรา
พวกนี้เรียนวิชาหลักกันไปงั้นๆแหล่ะ เอาเงินซื้อเกรด
ฉันคุยเรื่องหน้าปกโวคของเดือนนี้ทั้งคาบก็ยังได้”
ซ...ซื้อเกรดเรอะ....
“แต่เดี๋ยวนี้พวกค่ายเพลงชอบไปบุกญี่ปุ่นบ่อยมากขึ้น
ก็เลยมีช่องทางเพิ่มเติมคือเปิดหลักสูตรเรียนภาษาญี่ปุ่น
เด็กลงเรียนกันไม่เยอะหรอก แค่เรียนธรรมดาก็จะตาย...ก็คงมีแต่พวกชอบภาษาจริงๆกับว่าที่ไอดอลทั้งหลายนั่นแหล่ะ
ถึงได้เป็นวิชาทางเลือกและใช้ครูจ้างมา”
“ดีใจชะมัด ฉันเปิดซิงระบบนี่สินะ”ชานยอลประชด โดยที่มินซอกก็ชี้ไปที่ห้องๆหนึ่ง
“ก็นะ...รักแท้แพ้ภาษาอังกฤษล่ะ นั่นอาจารย์เอดิสัน
หวงจื่อเทา ดาวเด่นของภาคอังกฤษ”ชานยอลมองตามก่อนจะจ้องชายหนุ่มร่างสูงผิวสีน้ำผึ้ง
ใบหน้าคมดวงตาเฉี่ยว แม้จะสวมเพียงเชิ้ตสีสุภาพกับกางเกงสีเข้มก็ยังเซ็กซี่...
ใบหน้าหล่อนั้นเหลือบเห็นมินซอกที่โบกมือให้ก่อนจะส่งยิ้มเล็กน้อย
ถ้าได้ชานยอลสัญญาว่าจะเลียตั้งแต่ลูกบิดประตูเข้าไปหาเลยครัช...
“เท่อะดิ”มินซอกเอาศอกกระทุ้งร่างโปร่งที่สะดุ้งนิดหน่อย
“ผู้อำนวยการยองมินจ้างมาจากแอลเอเลยแหล่ะ”
“อ่อ...”หิวฝรั่งเลย...
“สวัสดีครับรุ่นพี่มินซอก เดินเล่นเหรอ?”เสียงจากผู้ชายอีกคนดังขึ้น
โดยที่ชานยอลก็จ้องมองชายหนุ่มรูปร่างสูงผิวสีแทน สวมเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงสีดำและรองเท้าหนังขัดมัน
“เพื่อนพี่?”
“นี่ชานยอลเซนเซย์ มาสอนภาษาญี่ปุ่นน่ะ
ผู้อำนวยการเห็นฉันว่างตอนเช้าเลยพาเขามาชมโรงเรียน”มินซอกเอียงหน้ามาหา “นี่อาจารย์คิมจงอิน
สอนวิชาสังคม
ขวัญใจสาวๆล่ะ”
“สวัสดีครับ แต่ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่า...”
“อ่า..สวัสดีครับ”ชานยอลตอบพร้อมกับรอยยิ้มของจงอินที่ส่งมาให้...
ยิ้มก็น่ารัก... ไหล่ทำไมน่าข่วนขนาดนั้น...
“ผมไปสอนแล้วนะ”
“โอ้..โอเค”มินซอกว่าพร้อมกับพาชานยอลที่เหลียวหน้าเหลียวหลัง
“อย่าตะลึงอะไรมากเลย ที่นี่เขารับพวกอาจารย์หนุ่มหล่อๆมาดึงดูดนักเรียนอีกทางน่ะ
เสริมให้เด็กมีแรงจูงใจมาเรียน อาหารตา อะไรแบบนั้น”
“อ๋อ...”อาหารตาครูด้วยกันด้วยสินะ ชานยอลเม้มปากแอบยิ้มกับตัวเองเล็กน้อย
พวกเขาทั้งสองเดินไปตามถนน ผ่านครูสาวๆ(ที่ชานยอลไม่สนใจนัก)
จนกระทั่งเสียงนกหวีดดังขึ้น
ปี๊ดด!!
“หนึ่งสองสาม!! หนึ่งสองสาม!!”
“เสียงดังกว่านี้อีก!!”เสียงตะโกนดังลั่นมาจากชายหนุ่มสวมเสื้อโปโลกางเกงวอร์มวิ่งตามเหล่าเด็กหนุ่มๆที่สวมเครื่องถ่วงน้ำหนักออกวิ่งอย่างขันแข็ง
ใบหน้าคล้ายลูกครึ่ง ผมสีเข้ม ดวงตาคม จมูกโด่ง ไหล่กว้าง
รูปร่างดีไปหมดรวมทั้งบางสิ่งที่นูนออกมากทั้งด้านหน้าและด้านหลัง
“อ่า ทีมบาสปีนี้เคี่ยวจริงๆแฮะ..
นั่นอาจารย์โอเซฮุน สอนพลศึกษา เป็นโค้ชทีมบาสด้วย เป็นอาจารย์อายุน้อยที่สุดในโรงเรียนแล้วล่ะมั้ง”
“...”
“ว่าแต่นายเก็บอาการบ้างก็ดีนะ น้ำลายจะไหลลงเสื้อแล้ว”มินซอกหันมาหรี่ตาใส่ในขณะที่ชานยอลก็รีบเช็ดปากตัวเองลวกๆพลางส่งยิ้มแห้งๆไปให้
พระเจ้าครับ...ได้มาสอนที่นี่ทั้งที..อย่าให้ชานยอลนก*เลยนะ....
//////////////////////////
“โอเค...เรียบร้อย”
ชานยอลเช็คตัวเองกับกล้องหน้ามือถือในช่วงเย็นหลังจากเลิกงานสอนวันแรก
ร่างสูงโปร่งสวมโค้ทสีน้ำตาลพันด้วยผ้าพันคอสูงมาถึงระดับริมฝีปากที่คาดแมสสีขาวเอาไว้
ดวงตาถูกครอบด้วยแว่นกันแดดสีดำ
สวมหมวกสีดำปีกกว้างมายืนลับๆล่อๆตรงเสาแถวๆหน้าโรงแรม
เขาเข้าไปแล้วจะเจอเด็กนั่นไหม
ใช่..เด็กม.ปลายที่เส้นพ่อใหญ่โตจนกล้ามาหัวหมอต่อรองกับเขา... เขาที่ถูกไล่ออกจากบ้านตั้งแต่เรียนจบเพราะจับได้ว่าชอบผู้ชาย
ต้องมาทำงานงกๆไม่คุ้มกับสายเรียน เบื่อ ลาออกจากงาน เตะฝุ่น ไม่มีจะกิน
จนพี่สาวต้องแอบโอนเงินเดือนมาให้ใช้เดือนละห้าแสนวอน
เป็นชาวเกาะพี่สาวที่ดิ้นรนฝากงานได้มาเป็นครูสอนภาษาญี่ปุ่น(ชั่วคราว)เพราะตอนวัยรุ่นเป็นโอตาคุ...
พูดแล้วก็อนาถตัวเอง...
“ปล้นโรงแรมเหรอ? ผมว่าธนาคารฝั่งถนนเวิร์คกว่านะ”เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบข้างๆหูทำเอาชานยอลสะดุ้ง
ก่อนจะหันมามองอี้ฝานที่สวมแจ็คเกตเซ็ตผมตั้งอยู่ในมาดของชายหนุ่มที่เขาหลงกลลากมาจากผับเมือคืนก่อน...
ถ้าเรียกว่าความผิดพลาดได้ชานยอลก็มั่นใจว่าเขาอยากเรียกแน่นอน
“นายไม่ต้องมายุ่ง รีบไปรีบทำจะได้กลับบ้านนอน”ชานยอลว่า
และอี้ฝานก็ยักไหล่เล็กน้อย
“รู้จุดประสงค์ด้วยแฮะ”
“คงไม่เปิดห้องโรงแรมมาเล่นวินนิ่งกันหรอกมั้ง”จมูกโด่งรั้นกระแทกลมหายใจ
“แค่ครั้งนี้..แล้วจบ อย่ามาวอแวกับฉันอีก”
“...”
“ต่อให้นายเก่งแค่ไหน
ฉันก็ไม่ชอบคนที่ข่มขู่เพื่อที่จะนอนกับฉัน อะไรที่ไม่เต็มใจมันไม่สมบูรณ์แบบหรอก”
“ขี้บ่นจัง ผมสั่งเหล้าให้เอามั้ย เพราะตอนคุณเมาคุณไม่บ่นอะไรเลยร้องครางอย่างเดียว
ผมว่าเวิร์ค”
“ไอ้...”สบถเบาพลางกระแทกส้นเท้าตามอี้ฝานผ่านการ์ดโรงแรมที่มองผู้ซึ่งทำท่าแปลกๆตามชายหนุ่มที่แต่งตัว
ใบหน้า รูปร่างราวกับดารา ไม่มีใครที่จะไม่เหลียวหลังมองอี้ฝานที่เดินในแรงแรมอย่างสง่างามและหน้าตาเฉย พร้อมกับขมวดคิ้วมองคนที่แต่งกายเหมือนสตอล์กเกอร์กอดเป้เดินตามต้อยๆ
“ผมลืมชม ตอนคุณเอาผมลงน่ารักดีนะ
ดีกว่าตอนเสยแสก”อี้ฝานพูดทันทีที่พวกเขาก้าวเข้ามาข้างในห้อง
ชานยอลกลอกตาพลันยักไหล่น้อยๆ
“ใครๆก็ชมแบบนั้น”
“...”
“อะไร มองแบบนั้นหมายความว่าไง”เอ่ยหาเรื่องกับเด็กหนุ่มตัวสูงที่หันมาทิ้งสายตานิ่งๆใส่ไม่พูดไม่จา
ร่างโปร่งดึงเครื่องแต่งกายออกจนเหลือเชิ้ตสีขาวกับกางเกงเป็นชุดสอนเด็กเมื่อกลางวัน
พลันทำตาโตเมื่อถูกเด็กยักษ์อุ้มโยนลงที่นอน
“ทำเลยแล้วกัน”
“ไม่...ไม่Bondage*”นิ้วเรียวยาวชี้ขึ้นขณะที่อี้ฝานที่ดึงเข็มขัดขึ้นมาก็คว่ำปาก
เด็กหนุ่มถอนหายใจก่อนจะจู่โจมลงเป้ากางเกงแต่ชานยอลก็ร้องออกมาอีก “ยี่สิบนาทีห้ามใส่
ทำแค่ข้างนอก”
“เรื่องมากนะคุณ เอาเหล้ามั้ย”
“ไม่!”ชานยอลหน้าบูดยืนยันเสียงแข็ง “ฉันไม่ใช่ไซด์ไลน์
ฉันมีทางเลือก ตามนั้น”
“...”อี้ฝานมองชานยอลที่หยิบโทรศัพท์มาตั้งปลุกยี่สิบนาทีแล้วก็นั่งคุกเข่าหน้าบูดอยู่บนเตียง
“เดี๋ยว คุณอย่าเพิ่งกดเริ่ม”
“ห่ะ?”ชานยอลเงยหน้าขึ้นเมื่อดวงตาคมของอี้ฝานหรี่ลงวาววับอย่างท้าทาย
พร้อมกับรอยยิ้มแย้มแสยะที่มุมปาก
“ผมก็มีข้อแม้ของผมด้วย”เด็กนั่นลุกขึ้นไปที่ตู้เสื้อผ้าของโรงแรม
ก็จะหยิบซองขนาดเท้าซองจดหมายโยนลงข้างๆชานยอล เขาหยิบมันขึ้นมาดูพลันขมวดคิ้ว...
ถุงน่องตาข่าย...แบบเปิดเป้าได้...
“โรงแรมบ้าอะไรมีของแบบนี้ด้วย”
“โรงแรมนี้ไง”อี้ฝานยักไหล่ “ถ้าคุณไม่ใส่ไอ้นี่
ผมจับคุณขึงแขนขึงขาแล้วก็ปั๊มรัว... ก็แฟร์นะ”
“...”
“ว่าไงดีเอ่ย...”
"เด็กเวร..."
ชานยอลพึมพำปากขมุบขมิบขณะที่ค่อยๆย่างเท้าออกมาจากห้องน้ำเพราะขอไปนั่งทำใจ
อี้ฝานนอนเท้าศีรษะบนเตียงก็หลุดขำพรืดเมื่อเห็นช่วงขาเล็กยาวนั้นซ้อนทับด้วยถุงน่องตาข่ายถี่สีดำโผล่มาจากชุดคลุมอาบน้ำนั่น
เด็กยักษ์ตบที่นอนให้ชานยอลเข้ามาประจำตั้งปลุกพร้อมกับลุกขึ้นนั่ง
“ยี่สิบนาที”
“ไม่สอดใส่ ตามนั้น”อี้ฝานลุกขึ้นพร้อมกับขยับกายเข้ากลางระหว่างขาของชานยอล
ริมฝีปากอิ่มอ้าเตรียมร้องค้านเมื่ออู๋อี้ฝานดึงขาทั้งสองข้างของชานยอลขึ้นเหมือนตั้งท่าจะทำแบบนั้น
แต่แล้วก็พูดไม่ออกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจูบข้อเท้าของตัวเอง ก่อนจะแลบลิ้นเลียสลับกับงับเบาๆ
ถึงชานยอลจะไม่ได้เวอร์จิ้นหรืออินโนเซนท์ แต่เขาก็ไม่เคยถูกใครทำแบบนี้ให้มาก่อน
ใจเต้นไปสิ...
“เฮ้ย!”ร่างโปร่งส่งเสียงขึ้นมาเมื่อพบว่าอีกฝ่ายเริ่มดูดเลียฝ่าเท้าของตนเอง
“จั๊กจี้น่ะ เดี๋ยวก็ถีบยอดหน้าซะหรอก”
“...”ไม่มีคำตอบดังมาจากอีกคนที่วุ่นวายกับการใช้ปากชำเรานิ้วเท้าของชานยอลพร้อมกับมองกลับมา
สายตาของอี้ฝานทำให้ชานยอลพูดไม่ออก
ความรู้สึกจั๊กจี้นั้นเริ่มกลายเป็นความสะท้านแบบแปลกๆ
ยิ่งลิ้นของเด็กนั้นที่ตวัดเลียที่นิ้วเท้า ...เขาก็ยิ่งรู้สึก
“ทะลึ่ง”อี้ฝานจ้องลงไปที่ส่วนกลางลำตัวของชานยอลที่หนีบขาเข้าหากันแทบจะทันที
ริมฝีปากอิ่มนั้นคว่ำบึ้งตึง ก่อนที่อีกคนจะจับท่อนขาพาดกับช่วงเอวตนแล้วแทรกตัวเข้าไปทาบทับ
“เลียเท้าฉันมา..ห้ามจูบนะ”
“รังเกียจตัวเองทำไมล่ะคุณ”เสียงทุ้มต่ำพูดขึ้นเนิบ
พลันเอื้อมมือมาปิดตาของชานยอลเอาไว้พลันแนบริมฝีปากลงไป ไม่มีการจูบเป็นอารัมภบท
เพราะมาถึงอี้ฝานก็เลียร่องริมฝีปากพลันดันลิ้นตนเองเข้าไปในโพรงปากนุ่มที่เรียวลิ้นในนั้นพยายามขยับหนี
มือของชานยอลดึงทึ้งอี้ฝานทั้งบ่าข้างไหล่ข้าง
เสียงลมหายใจหนักดังขึ้นเมื่อฝ่ามือของอี้ฝานเริ่มสอดเข้าระหว่างขา ลากปลายนิ้วไปกับร่องก้นโดยที่ท่อนแขนก็เสียดสีกับบางสิ่งที่พับซ่อนอยู่กับขอบถุงน่องที่ทบซ้อนปิดอยู่
“อา...”ร่างเพรียวเผลอส่งเสียงครางก่อนจะเม้มปากฉับทันทีที่รู้ตัวว่าเปล่งเสียงออกไป
อี้ฝานทั้งจูบทั้งเลียข้างแก้ม
ส่วนนิ้วมือที่ละออกจากการปิดตาเขาไว้ก็เลื่อนลงสอดเข้าไปเข้าปากของชานยอลพร้อมกับละเลงลิ้นลงไปตามลำคอ
จูบหนักๆที่ซอกคอพร้อมกับดูดเลียไปเรื่อยๆ ปลายลิ้นสะกิดเข้ากับติ่งเนื้อบริเวณอก
ชานยอลยกมือเพื่อดันไหล่กว้างออก
แต่อี้ฝานกลับสอดร่องนิ้วมือกุมมือของชานยอลเอาไว้กดลงไปกับที่นอน
ริมฝีปากอิ่มอ้าหอบหายใจ
รู้สึกสั่นขึ้นมาพร้อมกับอี้ฝานที่เริ่มเกี่ยวนิ้วไปสาบแยกของถุงน่องที่เริ่มเลอะของเหลวจนเป็นคราบขาว
“!?”
ทั้งคู่สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเสียงปลุกจากโทรศัพท์ดังขึ้น ซึ่งชานยอลไม่คิดว่ามันจะกินเวลานานได้ขนาดนี้
เขาคิดว่ายี่สิบนาทีจะสามารถทำให้เด็กนี่เบื่อไปได้เสียอีก เขาได้แต่นอนนิ่งๆมองอี้ฝานที่ผุดกายถอดเสื้อยืดออก
และขยับตะขอกางเกงลวกๆ พลันกระตุกสายชุดคลุมมาถือไว้
“หมดเวลาแล้วล่ะ”
****************
นก = ชวด อด
Bondage = ทาส หรือสภาวะที่ถูกพันธนาการ เป็นรูปแบบการร่วมเพศที่ฝ่ายหนึ่งจะถูกพันธนาการไว้
#aphbKY
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น