Title : FAN 1.5/2
Pairing : YIFAN x CHANYEOL
Author : RUNAWAY05
Note : …
อี้ฝานแตะปากกระบอกน้ำค้างที่ริมฝีปาก
ก่อนจะดื่มมันเข้าไปโดยที่สายตาไม่ละออกไปจากหน้าจอที่มีข่าวในองค์กรว่าอีกยี่สิบปีเมืองนี้จะกลายเป็นเมืองหุ่นยนต์
ทางศูนย์พัฒนามนุษย์ชาติจำเป็นอย่างยิ่งให้ทุกฝ่ายเร่งเก็บข้อมูลที่จำเป็นส่งไปที่ดาวดวงใหม่และเริ่มทยอยอพยพถิ่นฐานเมื่อหลายฝ่ายเห็นพ้องต้องกันว่าดาวดวงใหม่สามารถปลูกต้นไม้ได้มากกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของพื้นที่
ดาวโลกจะกลายเป็นดาวของหุ่นยนต์ ไม่มีต้นไม้ ไม่มีน้ำ
และหุ่นยนต์ก็จะใช้ชีวิตต่อไปเรื่อยๆจนเสื่อมสภาพ
อี้ฝานพรูลมหายใจเล็กน้อยเมื่อส่วนตัวของเขาคิดว่ามันอาจไม่เป็นเช่นนั้น
หุ่นยนต์ยิ่งโดยเฉพาะเจนฯใหม่มีความรู้รอบตัวที่มนุษย์เป็นคนป้อนข้อมูลให้เองเสียด้วยซ้ำ
สิ่งที่ชานยอลเคยบอกเขาไว้นั้นเป็นความจริง...สัปดาห์ต่อมาฝนตกก็ตกอย่างหนักจนแทบไปไหนไม่ได้
เขาที่ถูกกระตุ้นเตือนให้กักตุนของไว้ก่อนวันอาทิตย์
(ชานยอลจะเตือนเขาทุกเช้าและก่อนนอน) เลยค่อนข้างจะสบายกว่าคนอื่น...
แน่นอนว่าพวกเขานอนเตียงเดียวกัน
ปกติเตียงของอี้ฝานก็เป็นขนาดสำหรับสองคนเพราะเขาเป็นคนนอนดิ้น แต่พอชานยอลมาอยู่ด้วยเขาก็ดูจะนอนสงบขึ้น
หรือว่านอนตัวเกร็งก็ไม่ทราบได้เหมือนกัน
“คุณฝาน...ได้เวลาพักสายตาแล้วครับ”ชานยอลเดินมาเตือนเมื่ออี้ฝานกำลังจ่อมจมกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปตามปกติ
ชายหนุ่มพยักหน้าให้เล็กน้อย กดปิดหน้าจอพลันลุกขึ้นบิดขี้เกียจแล้วก็ล้มตัวลงนอน
ทุกวันอี้ฝานจะได้นอนกลางวันสองชั่วโมงโดยมีหุ่นยนต์ที่ชื่อว่าชานยอลนอนเป็นเพื่อนและคอยปลุกเมื่อถึงเวลา
อี้ฝานนอนนิ่งๆอยู่พัก อากาศจนจวนเคลิ้มหลับ
แต่ก็รู้สึกว่าถูกยกศีรษะให้หนุนกับซิลิโคนเนื้อดีเสมือนผิวมนุษย์ที่คงอุณหภูมิเหมือนคนทั่วไป
พร้อมกับลูกกลิ้งครีมที่ชานยอลค่อยๆเอาถูไปตามใบหน้าของชายหนุ่ม
“ขอบตาคุณฝานคล้ำ ต้องดูแลผิวบ่อยๆนะครับ
แต่อันดับแรกชานยอลแนะนำให้พักผ่อนให้เพียงพอ งดเครื่องดื่มชูกำลังและดื่มน้ำเปล่าให้มากๆ”
“นายพูดแบบนี้ทุกวันเลย..มีเรื่องอื่นพูดบ้างมั้ยเนี่ย”เขาพูด
และริมฝีปากชมพูอ่อนนั้นก็เบะคว่ำ
“คุณฝานคงเบื่อ”
“ฉันหมายถึง....นายน่าจะมีเรื่องเล่าให้ฉันฟังก่อนนอนสักหน่อย
นายรู้เรื่องตั้งเยอะแยะ”
“อ่า...แบบนี้นี่เอง”น้ำเสียงที่ติดหมองเมื่อครู่ถูกปรับไปในโทนสดใส
นั่นหมายถึงภาวะของหุ่นยนต์กำลังอยู่ในเชิงบวก “ชานยอลเล่าให้คุณฝานฟังตั้งหลายเรื่อง
คุณฝานอยากฟังเรื่องอะไรครับ”
“เอาเรื่องอะไรดี...จริงสิ บรรพบุรุษของนายไง”
“ทำไมคุณฝานอยากฟังเรื่องเซ็กซ์ดอล...”ดวงตากลมโตหรี่ลงทำตาเล็กตาน้อยใส่ชายหนุ่มที่อ้าปากค้าง...
เพราะตอนแรกอี้ฝานคิดว่าต้นกำเนิดของชานยอลก็น่าจะเป็นการกำเนิดหุ่นยนต์ไม่ใช่เหรอ
ทำไมกลายเป็นตุ๊กตายางได้ล่ะ...
ชายหนุ่มนิ่งไปพักจึงได้นึกออกว่าชานยอลนั้นเดิมทีเป็นแบบของตุ๊กตายางที่ใส่จักรกลเข้าไปในตัวให้เหมือนมนุษย์
“เอ่อ..ฉันไม่...”
“ไม่ต้องเขินนะครับ ชานยอลเล่าได้...
แต่การกำเนิดของเซ็กซ์ดอลส่วนใหญ่ทำมาเพื่อชายหนุ่มมากกว่า คริสต์ศักราชที่แปดตามเทพนิยายกรีกกล่าวไว้ว่า
กษัตริย์ Pygmalion
ได้สร้างรูปปั้นของหญิงคนหนึ่งขึ้นมา พร้อมทั้งตั้งชื่อให้ว่า Galatea
เขาหลงรักรูปปั้นนั้นมาก ในตอนกลางวันเขาจึงอาบน้ำ ป้อนข้าว สวมกอด
และหาเสื้อผ้ามาให้เธอใส่ในเวลากลางคืนเขาก็พาเธอมานอนด้วยและเก็บภาพเธอไปฝันต่อในยามค่ำคืน
จนในที่สุดเทพ Aphrodite เห็นเข้าก็นึกสงสารจึงเนรมิตให้เธอกลายเป็นผู้หญิงจริงๆ
ขึ้นมา”อี้ฝานเหลือกตามองคางของชานยอลที่ยังคงเล่าต่อไป
“ศตวรรษที่สิบเอ็ด และสิบสองมีการแกะสลักผู้หญิงเปลือยไว้ที่ด้านข้างโบสถ์ของชาวอังกฤษและชาวไอริช
เพราะมีความเชื่อว่าภาพแกะสลักของผู้หญิงเปลือยนั้นมีพลังที่สามารถขจัดวิญญาณชั่วร้ายให้สูญสิ้นไปได้
ในปัจจุบันมีความเชื่อว่าการจับหน้าอกของรูปสลักเหล่านี้จะช่วยให้ผู้ที่ได้สัมผัสมีพลังในการรักษาผู้อื่น
ศตวรรษที่สิบห้าในยุคนี้น่าจะเป็นจุดเริ่มต้นของเซ็กซ์ดอลครับ ซึ่งจุดเริ่มต้นมาจากการเดินทะเลของชาวสเปนและฝรั่งเศสที่จะต้องใช้เวลาเดินทางเป็นเวลานาน
ทำให้บรรดาลูกเรือเกิดความเหงา จึงได้มีการนำตุ๊กตาที่เย็บจากเสื้อผ้าของหญิงสาว
มาใช้เป็นเสมือนตัวแทนความอบอุ่นจากหญิงสาวที่พวกเขาปรารถนา...”
“อะ..โอเค
ฉันเข้าใจแล้ว”อี้ฝานรีบยกมือห้ามก่อนที่หุ่นยนต์ส่วนตัวจะเล่าประวัติศาสตร์ตุ๊กตายางไปมากกว่านี้
“ชานยอลยังไม่ได้พูดถึงช่วงของฮิตเลอร์เลยนะครับ”
“เอ่อ...ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจแล้วล่ะ”
“วัดจากระดับการสูบฉีดเลือด..คุณฝานพยายามทำเป็นเข้าใจสินะครับ”ใบหน้าของเด็กหนุ่มงองุ้มเล็กน้อย
“ไม่เป็นไร ชานยอลจะไม่รบกวนเวลานอนของคุณฝาน”
“นี่มีโหมดงอนด้วยเหรอ?”
“ก็คุณฝานไม่ตั้งใจฟังนี่นา”มือนิ่มๆนั่นแปะเข้าสองแก้มของชายหนุ่ม
“โอ๊ะ..ให้ตาย ทำแบบนี้ได้อีกเหรอเนี่ย”
“ทำไม่ได้หรอกครับ..ถ้าเป็นโหมดลูกน้องหรือครอบครัว
ชานยอลถูกตั้งค่าในโหมดคนรัก ทุกสิ่งที่ชานยอลทำ อาจจะดูวุ่นวายกับคุณฝาน
แต่นั่นเพราะความรักครับ”ใบหน้านั้นขยับยิ้มเล็กน้อย
“นี่เป็นคนรักอยู่เหรอ?”
“ชานยอลทำได้มากกว่าที่ทำอีกนะ...แต่คุณฝานไม่ได้สั่งให้ทำ”
“ทำแบบไหน?”ถามอย่างนึกฉงน
จนอีกฝ่ายขยับหมอนหนุนศีรษะของอี้ฝาน
พร้อมกับก้มลงจูบริมฝีปากของชายหนุ่มอย่างนุ่มนวล
“แบบนี้ได้ครับ”
“ดีพคิสล่ะ”
“ได้ครับ”
“มันมีน้ำ...”
“ของเหลวและความชื้นในขีดจำกัดที่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์
ซึ่งเกิดจากเพศสัมพันธ์อยู่ในขีดจำกัดที่รับได้ครับ อย่างที่ชานยอลบอก
ต้นกำเนิดหลักพวกเราคือตุ๊กตายาง หน้าที่หลักไม่ว่าจะถูกตั้งค่าด้วยในโหมดอะไร
เจ้าของสามารถล่วงล้ำร่างกายของเราได้ทุกส่วน อาจอยู่ในรูปแบบของนายกับลูกน้อง
รูปแบบคนในครอบครัวตามรสนิยม หรือแบบพวกเรา”เรียวนิ้วนั้นแตะข้างแก้มของชายหนุ่มเบาบาง
“พวกเราถูกสร้างมาเพื่อสิ่งนั้น...”
“...”
“ในโลกใบนี้ที่มนุษย์ไม่มีความวางใจในกันเอง
ส่วนลึกทำทุกอย่างเพื่อคงชีวิตของตนเองให้รอดพ้น ความสัมพันธ์ฉาบฉวย
ไม่ต้องการภรรยา ไม่ต้องการการกำเนิดบุตร พวกเราถูกพัฒนาเพื่อคนพวกนั้น...
ซึ่งหนึ่งในนั้น อาจเป็นคุณฝาน”ดวงตาสวยนั้นหม่นลงนิดหน่อย “ยังไงซะ
พวกเราก็ถูกสร้างมาเพื่อแบบนี้ เป็นหุ่นยนต์ซึ่งสามารถเป็นมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์
ความคิด คำพูด ถูกสังเคราะห์ออกมาตามโปรแกรมที่ผู้สร้างจัดทำเอาไว้
ไม่สามารถเป็นความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์จริงๆ”
“...”
“ถ้าคุณฝานเข้าใจในจุดนี้...มันจะโอเคมากๆเลยนะ”ริมฝีปากอิ่มขยับกล่าวพร้อมกับอี้ฝานที่โน้มใบหน้าเข้าจุมพิตกับริมฝีปากนุ่มนวลนั้น
เซนเซอร์ของการตอบรับสัมผัสก็ทำเริ่มทำงาน ริมฝีปากนิ่มนั้นอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย
เรียวแขนขยับยกขึ้นโอบรอบคอของอี้ฝานที่ค่อยๆขยับลิ้นชิ้นเข้าไปในส่วนของโพรงปากนั้นอย่างระมัดระวัง
ทามกลางเสียงฝนที่ยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่องด้านนอก
อี้ฝานไม่ได้นึกเลยว่าที่เขาสัมผัสอยู่คือซิลิโคน ทั้งเรียวลิ้นและริมฝีปาก
เขาจำได้ว่าสมัยศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดมนุษย์เริ่มมีการฉีดซิลิโคนและเพิ่มพลาสติกให้กับใบหน้าและร่างกาย
และเขาคิดว่าชานยอลก็เหมือนคนในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด
รสจูบยังคงบดเบียดไปตามอารมณ์ของมนุษย์และการตอบสนองของหุ่นยนต์
อี้ฝานดูดดึงริมฝีปากล่างจนเกิดเสียงครางเบาๆที่ลำคอระหงนั้น เขาปัดป้ายลิ้นไปกับริมฝีปากอิ่มตึง
สอดลึกเข้าไปเกี่ยวพัน
ลากไล้ไปตามฟันที่ทำจากเรซิ่นชนิดพิเศษเทียบเท่าฟันของมนุษย์
สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วนุ่มที่แตะวนที่แผ่นหลังนั้นทำให้อี้ฝานกลับมาตระหนักถึงความแตกต่างของมนุษย์และหุ่นยนต์
มันไม่มีอะไรต่าง... เขารู้สึกว่ามันไม่ต่าง
“คุณฝาน...”เสียงเรียกแผ่วเบาพร้อมกับช่วงอกที่ขยับกระเพื่อมอย่างธรรมชาติแม้ชานยอลจะไม่มีลมหายใจ
ดวงตาของชานยอลนั้นจ้องมองไปที่อี้ฝานก่อนจะปรือลงเมื่อถูกแต้มจูบเบาๆที่หน้าผาก
เสื้อผ้าของเด็กหนุ่มถูกถอดออก
อี้ฝานเองแม้จะอยู่คนเดียวมาเกือบทั้งชีวิตแต่ก็ใช้ไม่รู้จักความสัมพันธ์ เขาเคยนอนกับผู้หญิงที่ทำงานในองค์กรเดียวกันอยู่สามสี่ครั้ง
และแน่นอนว่ามันเหมือนการระบายใคร่แก่กันดั่งสัตว์ป่า
ไม่มีความรู้สึกถึงกันและกันหรือแม้แต่จะผูกพัน
แต่เขาไม่อยากทำกับชานยอลแบบนั้น...
“อืม..”เขาครางรับสั้นๆพร้อมกับปัดป้ายปลายลิ้นไปกับฐานอก
เมื่อเซนเซอร์ตรวจจับทำงานมันก็เริ่มหดตัวแข็ง
เสียงหอบหายดังขึ้นแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่สามารถสามารถหายใจได้ พร้อมกับเสียงที่ถูกปรับเปลี่ยนน้ำเสียงจนบางเบาไปกว่าเดิม
“อา...อ๊ะ!..อะ...อื้ม...คุณ..คุณฝาน...ชะ..อา...”แม้เจ้าตัวจะบอกว่าทุกสิ่งที่กระทำเกิดจากข้อมูลสังเคราะห์
แต่ใบหน้าที่เขม็งเกร็ง ลำตัวบิดไหวเล็กน้อยนั่น รวมทั้งเรียวนิ้วที่จิกลงกับบ่าของเขาทำให้อี้ฝานคิดว่านี่มันดีเกินไปจริงๆ
ท่อนขาเล็กยาวชันขึ้นหนีบเข้าหากัน
แต่อี้ฝานก็ดันตัวเองเข้ากลางระหว่างขาของชานยอลจนหัวเข่าของเด็กหนุ่มค้างอยู่ตรงข้างลำตัว
ให้พูดเลยก็ได้ว่าผู้หญิงบางคนที่เขาเคยนอนด้วยยังจะดูเป็นหุ่นยนต์มากกว่าชานยอลเสียอีก
“จูบฉันสิ”อี้ฝานกล่าวเบาๆริมหูอีกฝ่ายที่เริ่มเป็นสีแดง
เขาไม่รู้ว่ามันทำจากสารอะไร และเซ็กซ์ครั้งแรกกับหุ่นยนต์จะเป็นแบบไหน แต่ชานยอลก็เลื่อนมือประกบที่สันกรามของชายหนุ่ม
จูบเข้าที่ริมฝีปากของเขา ถอนถอยเพียงเล็กน้อยก็จูบซ้ำอีกครั้ง
พร้อมกับแตะลิ้นเข้าเลียกลีบปากล่างของอี้ฝาน ชายหนุ่มรู้สึกว่าหัวใจตัวเองจะกระดอนออกมานอกอกเมื่อเหลือบเห็นว่าดวงตาสวยนั้นหรี่ปรือลงขณะที่จูบริมฝีปากของเขา
แก้วตาสีช็อคโกแลตจดจ้องมายังเขาพร้อมกับดูดดึงริมฝีปากและลิ้นของเขาสลับกัน
ใบหน้านั้นกำลังเจือยิ้ม และแววตานั่นก็ให้ความรู้สึกว่าเขากำลังถูกรักอยู่จริงๆ
“คุณฝานต้องใช้เจล ถ้าไม่อยากส่งผมซ่อม
ซิลิโคนฉีกขาดต้องซ่อมประมาณห้าวัน ไม่อย่างนั้นน้ำจะเล็ดลอดเช้าไปยังการทำงานภายใน
และผมจะพัง”ชานยอลกล่าวขณะที่ถูกจับพลิกหันหลังและดึงสะโพกขึ้น
อี้ฝานเลยเริ่มเข้าใจว่าทำไมถึงมีเจลติดมากับถุงเครื่องใช้ในกล่อง
เขาหันไปที่โต๊ะข้างเตียงและหยิบมันขึ้นมา ทว่าชายหนุ่มก็พูดขึ้นมาก่อน
“ไปตามอารมณ์ก่อน...อย่าเพิ่งพูดเรื่องการทำงานนะ”
“...”เด็กหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย อี้ฝานจึงบีบเจลและลูบชโลมกับร่องเนื้อนั้นอย่างระมัดระวัง
เขามองพื้นผิวเนียนเกลี้ยงนั่นก่อนจะค่อยๆสอดนิ้วกลางเข้าไป
ร่างโปร่งสะดุ้งตัวนิดหน่อย พร้อมกับอี้ฝานที่เริ่มทำความรู้จักสัมผัสภายใน
มันก็เหมือนpocket
pussyที่เขาเคยใช้อยู่บ้างตอนตามทีมสำรวจไปยังที่ไกลๆ แต่การตอบสนองนั้นช่างต่างกันมากนัก
“อา..ตรงนั้น...ตรงนั้นครับ...อืม..อ่า...”แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นประโยคสังเคราะห์ที่ออกมาจากการเซนเซอร์รับการกระตุ้นและส่งข้อมูลให้พูด
ทว่าอี้ฝานก็เลือกที่จะไม่สนใจ เขาถอดเสื้อผ้าตนเองออกอย่างรีบร้อน
พลันสอดกายใส่เข้าไปอย่างนุ่มนวล
ใบหน้าของชานยอลฟุบซบลงกับที่นอนพลันส่งเสียงครางเบาออกมา อี้ฝานขยับกายเล็กน้อย
ยึดช่วงสะโพกและลูบไล้ไปตามต้นขาเล็กนั่น
เสียงครางผวาเบาของชานยอลก็ยังเล็ดลอดออกมาแผ่วๆ ชายหนุ่มขยับเนิบนาบ
ก่อนจะดันสะโพกชานยอลให้ลงแนบกับที่นอนพร้อมกับกดเอวตนขยับเขยื้อนตามลงไป เขาโน้มกายลงพร้อมกับฉวยจูบไปตามซอกคอและใบหูอุ่นๆ
ยิ่งชานยอลสั่นกายเบาๆ เขาก็ยิ่งคิดว่าทีมผู้สร้างเก็บรายละเอียดตรงนี้มาดีมากเกินไป
“ค..คุณฝาน..ผม...อื้ม...อ่า...”เสียงร้องเบานั่นยิ่งทำให้อารมณ์ของอี้ฝานพลุ่งพล่าน
เขาเลื่อนนิ้วเข้าสะกิดตุ่มไตหน้าอกพร้อมกับการสั่นกระตุกที่สะท้อนกลับมา
เขาลองล้วงมือลงไปที่ระหว่างขาและพบว่าตรงส่วนนั้นร้อนและแข็งตัวเหมือนกับมนุษย์จริงๆ
เขาลูบมันเบาๆเสียงครางผวาก็ดังออกมาจากเด็กหนุ่ม
เขาใช้เวลาสำรวจร่างกายของชานยอลอยู่สักพักก็พลิกกายขาวให้หงายขึ้น เสียงหอบหายใจพร้อมกับการขยับของแผ่นอกนั่นเสมือนจริง
แต่ชานยอลไม่มีเหงื่อ และยังความรู้สึกบางอย่างว่าไม่ใช่คน แต่อี้ฝานกลับไม่ได้คิดสนใจในจุดนั้นอีก
สำหรับเขา...ชานยอลไม่ใช่มนุษย์...แต่ชานยอลมีชีวิต...
“อ๊ะ!..อ๋า...อา...!!”เสียงร้องดังขึ้นอีกครั้งเมื่ออี้ฝานชำแรกกายเข้าไปใหม่
เขายึดสะโพกของชานยอลไว้พร้อมกับขยับไหวอีกครั้งหน ท่อนขานั้นค้างพาดที่บ่าของเขา
และอี้ฝานก็ฉวยข้อเท้านั้นมาจูบและเลียมันเบาๆ
แขนเรียวยาวข้างหนึ่งดันผืนท้องของเขาไว้ไม่ให้ขยับรุนแรง
อีกข้างยกขึ้นกัดที่หลังนิ้ว ดวงตาสวยฉ่ำแม้จะไม่มีของเหลวอย่างน้ำตาก็ตาม อี้ฝานลูบไล้ไปตามท่อนขา
พลันโน้มกายลงยันที่นอนและกระแทกตัวเขาจนเสียงร้องดังลั่นแข่งกับเสียงฝนด้านนอก
“อ่า..อ่ะ..อืม..”ชายหนุ่มสะบัดหน้าส่งเสียงครางทุ้มพร้อมกับชานยอลที่คว้าต้นแขนของอี้ฝานไว้พลันข่วนปลายนิ้ว
ลำตัวบิดเร่าไปตามแรงกระทั้นอย่างไม่มีทีท่าจะหยุด
“อ่า..ซึ..ซี๊ด!!...อ้า...คุณ...ฝาน...อ๋า...ได้โปรด..ได้..โปรด..อ๊า...”ประโยควอนขอที่ดังมาจากชานยอลพร้อมกับช่องทางที่เริ่มบีบตัวถี่และแรงขึ้นทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมานิดๆว่าอีกฝ่ายก็มีระบบสำหรับออกัซซั่มเช่นกัน
เขาพยักหน้าลวกๆพร้อมกับกระแทกตัวแรงขึ้นผสานกับเสียงครางกระเส่าของเด็กหนุ่มที่ยังร้องไม่หยุด
ชานยอลเริ่มเกร็งไปทั้งตัว และกระตุกสั่นมากขึ้นเรื่อยๆ
ไม่นานเสียงร้องและภาษาร่างกายของชานยอลก็บ่งบอกว่าไปถึงแม้จะไม่มีของเหลวใดขับเคลื่อนออกมาจากอีกฝ่าย
อี้ฝานขยับกายแรงขึ้นสวนกับแรงบีบรัดภายในนั้น ก่อนจะดึงกายออกมาพร้อมกับของเหลวที่ไหลเลอะไปทั่วผืนท้องเรียบ
เสียงครางสะท้านดังขึ้นอีกหนพร้อมกับทุกสิ่งที่หยุดการเคลื่อนไหวลง
“ขอโทษนะ..ฉันแค่ไม่แน่ใจถ้าจะใส่มันข้างใน”เขากล่าวขึ้นแม้จะติดหอบเล็กน้อย
และใบหน้าของเด็กหนุ่มก็ขยับยิ้มอีกครั้ง
“ผมมีโปรแกรมทำความสะอาดตัวเองสำหรับส่วนนั้นอยู่ครับ”
“นายนี่”อี้ฝานยันแขนกับเตียงก้มหน้า
ก่อนจะเงยมองชานยอลที่นอนมองเขาไม่ขยับไหว “คราวหลัง ถ้าไม่ใช่เรื่องจำเป็น
ไม่ต้องเล่าการทำงานของนายก็ได้”
“?”
“ไม่ต้องย้ำตัวเองว่านายเป็นหุ่นยนต์...ยังไงซะที่นี่มนุษย์คือส่วนน้อยอยู่แล้ว”แววตาลังเลฉายกับดวงตาโตสวยนั่น
พร้อมกับอี้ฝานที่ขยับเข้าจูบพวงแก้มของชานยอลอย่างนุ่มนวล “นายมีชีวิต...แค่นั้นก็มากพอแล้วล่ะ
ไม่จำเป็นต้องเป็นคนสำหรับโลกใบนี้”
“...”
“เป็นคนของฉัน...เป็นคนของฉันก็พอ”
“ขอบคุณนะครับ...แต่ช่วยทำความสะอาดให้ผมที...”
“หืม?”
“ผม...รู้สึกว่าอยากจะนอนสักหน่อย”ชานยอลส่งยิ้มกลับมาพร้อมกับหลับตาลง
ร่างโปร่งเปลือยนั่นนิ่งไม่เคลื่อนไหวจนชายหนุ่มประหลาดใจนิดหน่อย
แต่คิ้วของเขาก็คลายตัวลงเมื่อเสียงเตือนของเครื่องโอนถ่ายข้อมูลที่เขาเก็บไว้หัวเตียงดังขึ้น
ชานยอลแบตหมด...
************
#aphbKY
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น